Η εκπαίδευση ευνοεί μόνο τη Γλωσσική και τη Λογική/ Μαθηματική νοημοσύνη κι όχι τα υπόλοιπα είδη

Η ριζοσπαστική θεώρηση της πολλαπλής νοημοσύνης, που αναπτύχθηκε από τον Howard Gardner και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1983 στο βιβλίο του “ Frames of mind”, δέχεται την ύπαρξη επτά ξεχωριστών ειδών: τη Γλωσσική, τη Λογική/Μαθηματική, τη Σωματική/Κιναισθητική, την Οπτική/Χωρική, τη Μουσική, τη Διαπροσωπική και την Ενδοπροσωπική νοημοσύνη.  Πρόσφατα πρότεινε τη Νατουραλιστική, την Πνευματική και την Υπαρξιακή νοημοσύνη. Η θεωρία αυτή αν εφαρμοστεί στα σχολεία είναι δυνατόν να λάβει υπόψη τα διαφορετικά ταλέντα των μαθητών κι έτσι να τονώσει την αυτοεκτίμηση των μαθητών, όπως και να πατάξει το φαινόμενο της σχολικής αποτυχίας.

Η Γλωσσική νοημοσύνη έχει να κάνει με τη γνώση της γραπτής και προφορικής γλώσσας. Χαρακτηρίζεται από την ικανότητα χρήσης της γλώσσας ως ένα μέσο ανάκλησης πληροφοριών, πειθούς και επικοινωνίας, Τα άτομα με ανεπτυγμένη Γλωσσική νοημοσύνη, έχουν την δυνατότητα να μεταδίδουν αποτελεσματικά τις σκέψεις και τις ιδέες τους. Οι μαθητές που αγαπούν το διάβασμα και τη διήγηση ιστοριών, και που έχουν κλίση στις ξένες γλώσσες, επίσης βασίζονται στη Γλωσσική νοημοσύνη. Άτομα με ιδιαιτέρως ανεπτυγμένη αυτή τη νοημοσύνη, μπορεί να είναι συγγραφείς, ποιητές, καθηγητές, δικηγόροι και πολιτικοί.

Η Λογική/Μαθηματική νοημοσύνη είναι η πρώτη που ανιχνεύθηκε, και ίσως γι’ αυτό το λόγο να είναι και ευκολότερα κατανοητή. Χαρακτηρίζεται από την ικανότητα συνθετικής και αναλυτικής σκέψης, κατανόησης σχέσεων, καθώς και αναγνώρισης συστηματικοτήτων. Τα άτομα με ανεπτυγμένη Λογική/Μαθηματική νοημοσύνη, έχουν μεγάλη ευκολία στα μαθηματικά. Μπορούν να επεξεργαστούν νοερά μαθηματικούς υπολογισμούς με πολύ μεγάλη ταχύτητα.. Μαθηματικοί, φυσικοί, επιστήμονες και μηχανικοί, διαθέτουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη Λογική/Μαθηματική νοημοσύνη.

Η παραδοσιακή εκπαίδευση εξασκεί κυρίως τη Γλωσσική και τη Λογική/Μαθηματική νοημοσύνη, αγνοώντας τις υπόλοιπες. Η ανάπτυξη αυτών των δύο ειδών νοημοσύνης, θεωρείται σημαντική προϋπόθεση για επιτυχία στο σχολείο αλλά και στη ζωή γενικότερα. Αυτό συμβαίνει διότι αυτές είναι οι ικανότητες, που αξιολογούνται από τα περισσότερα τυποποιημένα τεστ.

Η θεωρία της πολλαπλής νοημοσύνης συμφωνεί ότι οι γλωσσικές και λογικές / μαθηματικές ικανότητες είναι πολύ σημαντικές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να καλλιεργηθούν εξίσου και τα υπόλοιπα είδη νοημοσύνης. Εξάλλου, η υπερβολική ενίσχυση του ρασιοναλισμού συνεπάγεται υστέρηση στην αυτογνωσία και την αυτοεκτίμηση, καθώς καταπιέζει και διατηρεί ατροφικά τα συναισθήματα.

Η Σωματική-Κιναισθητική νοημοσύνη είναι η ικανότητα αξιοποίησης των νοητικών λειτουργιών, με σκοπό το συντονισμό και τον έλεγχο των εκούσιων κινήσεων του σώματος. Τα άτομα που έχουν αναπτύξει ιδιαίτερα αυτή την νοημοσύνη, διαθέτουν ισορροπία, ευελιξία, χάρη και ακρίβεια στις κινήσεις τους. Επιπλέον, γνωρίζουν καλά τις δυνατότητες τους σώματός τους, και κατέχουν μιμητικές ικανότητες. Τέτοια άτομα μπορεί να είναι αθλητές, χορευτές, χορογράφοι, χειρουργοί, ακροβάτες, ηθοποιοί, δακτυλογράφοι και τεχνίτες.

Η Οπτική/Χωρική νοημοσύνη χαρακτηρίζεται από την δυνατότητα ακριβούς αντίληψης του περιβάλλοντος, καθώς και από την ικανότητα νοερής τροποποίησης Οπτικών/Χωρικών πληροφοριών. Τα άτομα που έχουν ανεπτυγμένη αυτή την νοημοσύνη, τείνουν να σκέφτονται με εικόνες, έχουν πολύ καλή αίσθηση προσανατολισμού, και μπορούν εύκολα να αναπαραστήσουν γραφικά οπτικές πληροφορίες. Πιλότοι, ναυτικοί, αρχιτέκτονες, ζωγράφοι, γλύπτες και τοπογράφοι διαθέτουν ανεπτυγμένη Οπτική/Χωρική νοημοσύνη. Παρόλο που αυτό το είδος νοημοσύνης είναι άμεσα συνδεδεμένο με την όραση, ο Gardner υποστηρίζει ότι μπορεί να αναπτυχθεί και σε τυφλά άτομα. Για την ακρίβεια, αυτά τα άτομα έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη Χωρική νοημοσύνη, η οποία τους επιτρέπει να κινηθούν ακίνδυνα μέσα στο περιβάλλον.

Η Μουσική νοημοσύνη χαρακτηρίζεται από την ικανότητα αναγνώρισης μουσικών τόνων, ρυθμών, μοτίβων και «χρωμάτων», καθώς και από την ευελιξία χρησιμοποίησης των παραπάνω με σκοπό την σύνθεση ή την εκτέλεση μουσικής. Τα άτομα που διαθέτουν ανεπτυγμένη Μουσική νοημοσύνη, επιδεικνύουν ευαισθησία στα ηχητικά ερεθίσματα, βαθιά κατανόηση της δομής της μουσικής, και μπορούν εύκολα να αναπαράγουν μελωδίες. Επίσης, τείνουν να σκέφτονται με ρυθμό, να δημιουργούν μουσικά σχήματα και να «ακούν» χωρίς ηχητικά ερεθίσματα.. Τραγουδιστές, συνθέτες, παίκτες μουσικών οργάνων, μαέστροι ή άτομα που απλώς απολαμβάνουν και εκτιμούν τη μουσική, διαθέτουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αυτή τη νοημοσύνη. Ίσως να μην είναι άμεσα προφανές ότι η Μουσική νοημοσύνη αποτελεί ένα ξεχωριστό είδος νοημοσύνης. Πολλές έρευνες, όμως, υποδεικνύουν ότι πρόκειται για μια αυτόνομη ικανότητα της νόησης.

Η Διαπροσωπική νοημοσύνη είναι η ικανότητα αντίληψης των συναισθημάτων, των κινήτρων, των διαθέσεων, καθώς και των προθέσεων των άλλων. Τα άτομα που έχουν ανεπτυγμένη Διαπροσωπική νοημοσύνη, επιδεικνύουν αποτελεσματική επικοινωνία, εμπάθεια (ικανότητα να συμπάσχουν, να μπαίνουν στη θέση των άλλων και να κατανοούν τους γύρω τους). Λειτουργούν καλύτερα μέσα από ομαδικές διαδικασίες. Επιπλέον, είναι πολλοί κοινωνικοί και συνεργάσιμοι, και δεν αντέχουν την μοναξιά και την απομόνωση. Σε κάθε περίπτωση, χρειάζονται την παρουσία ενός κοινού. Τέτοια άτομα διαθέτουν ηγετικές ικανότητες και τα καταφέρνουν πολύ καλά με τη διοίκηση. Πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες, κοινωνικοί λειτουργοί, δάσκαλοι, σύμβουλοι και πωλητές, διαθέτουν ανεπτυγμένη Διαπροσωπική νοημοσύνη.

Η Ενδοπροσωπική νοημοσύνη είναι η ικανότητα δημιουργίας ενός ακριβούς μοντέλου του Εαυτού, και η χρησιμοποίηση αυτού του μοντέλου με σκοπό την καθοδήγηση της συμπεριφοράς. Είναι, επίσης, η ικανότητα διαχωρισμού προσωπικών συναισθημάτων. Τα άτομα που διαθέτουν ανεπτυγμένη Ενδοπροσωπική νοημοσύνη, χαρακτηρίζονται από αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση, καθώς και από την ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης. Έχουν πνευματική συνείδηση και τους αρέσει να αναλύουν και να ψάχνουν την προσωπική τους αλήθεια και ιδιαιτερότητα.. Συχνά όμως, η ενέργεια τους παγιδεύεται και στρέφεται εναντίον τους. Γι’ αυτό το λόγο, τα άτομα αυτά είναι επιρρεπή στην κατάθλιψη. Τα ενδιαφέροντά τους συμπεριλαμβάνουν το διαλογισμό, τη φιλοσοφία και τη θρησκεία. Άτομα με ιδιαιτέρως ανεπτυγμένη αυτή τη νοημοσύνη μπορεί να είναι ψυχολόγοι, ψυχίατροι, θεραπευτές και φιλόσοφοι.

Η θεωρία της πολλαπλής νοημοσύνης προτείνει ένα βαθύ ανασχηματισμό του εκπαιδευτικού συστήματος.. Επηρεάζει το πρόγραμμα μαθημάτων, τις μεθόδους διδασκαλίας, καθώς και τις μεθόδους αξιολόγησης. Γι αυτό και ο Gardner προτείνει ένα πιο ισορροπημένο πρόγραμμα μαθημάτων, που να ενσωματώνει τις καλές τέχνες, την επικοινωνία, τη φυσική εκπαίδευση, κτλ.

Οι δάσκαλοι πρέπει να αποδίδουν ίση βαρύτητα σε όλα τα είδη νοημοσύνης και να εντοπίζουν τις ιδιαίτερες δυνατότητες του κάθε μαθητή .Ενισχύοντας τα δυνατά του σημεία, τονώνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό και ενδυναμώνουν την αυτοεκτίμησή του, ώστε βασιζόμενος σε αυτήν να αποτολμά δραστηριότητες στις οποίες υστερεί . Ο Gardner προτείνει μεθόδους που να απευθύνονται σε όλα τα διαφορετικά είδη νοημοσύνης, όπως συνεργατική μάθηση, χρήση multimedia, μάθηση μέσω ρόλων, μάθηση σε εξωτερικούς χώρους, συλλογισμός και δημιουργία νοερών εικόνων. Πιστεύει, δηλαδή, ότι αν οι δάσκαλοι παρουσιάσουν τις πληροφορίες με μια ποικιλία τρόπων, η διδασκαλία θα γίνει πολύ πιο αποτελεσματική.

Πηγή: http://3lykzografou.wordpress.com

Η αποκριάτικη γιορτή του σχολείου μας

Με πολύ κέφι ο σύλλογος γονέων βοήθησε στην πραγματοποίηση της αποκριάτικης γιορτής του σχολείου μας. Μεταμφιέσεις, μουσική, χορός ακόμη και στους ήχους παραδοσιακής μουσικής που έπαιξαν μαθητές του σχολείου μας. Ακόμη φέτος τα παιδιά πήραν μέρος σε διαγωνισμό για την καλύτερη αποκριάτικη φορεσιά. Οι τρεις πιο δημοφιλείς μεταμφιέσεις βραβεύτηκαν με έπαθλο μια φωτογραφική μηχανή και 2 usb. Το φαγητό ήταν άφθονο (σουβλάκια, ψωμί, τυρί και αναψυκτικά). Μπράβο στα παιδιά που ανέλαβαν το ψήσιμο!

Και του χρόνου!

Οργάνωση & λειτουργία Σχολικών Κέντρων Ενισχυτικής Διδασκαλίας 2012-2013

 Ενημερωθείτε εδώ για τη λειτουργία της ΕΝΙΣΧΥΤΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ στο Γυμνάσιο

Αποκριάτικο πάρτι 1ου Γυμνασίου Νάξου

Αποκριάτικο πάρτι διοργανώνει το 1ο Γυμνάσιο Νάξου

στο Ocean mojo την Παρασκευή 8/3, ώρα έναρξης 10 μ.μ. 

Πολλές εκπλήξεις!

DJ Seven

... και το ρυθμό στη samba θα δίνει ο Pablo!

είσοδος: 3 ευρώ

Λαχειοφόρος αγορά (λαχνός: 1 ευρώ)

Εντυπώσεις από την ομιλία "Βία στην εφηβεία"

Αναδημοσίευση από το
ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ: Ομιλία της ψυχολόγου κ. Πρεκατέ για την εφηβική βί...: του Γιάννη Λογαρά (με φωτογραφίες) Μια αξιόλογη ομιλία της εκπαιδευτικού και ψυχολόγου κ. Βικτωρίας Πρεκατέ πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 2...

Εκ μέρους του Δ.Σ. του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων 1ου Γυμνασίου Νάξου, ευχαριστούμε το "Βήμα της Νάξου" και ιδιαίτερα τον κ. Λογαρά.

Ηλεκτρονική μαθητική εφημερίδα στο 1ο Γυμνάσιο Νάξου

Με μεγάλη χαρά μάθαμε ότι λειτουργεί στο σχολείο μας ηλεκτρονική μαθητική εφημερίδα στη διεύθυνση http://blogs.sch.gr/math-parea-gym-naxou/ Μέσα απ' τις ηλεκτρονικές της σελίδες θα προβάλλεται ο λόγος των μαθητών μέσα από σχολικά, κοινωνικά και αθλητικά θέματα.  Ακόμη θα υπάρχουν συνεντεύξεις, φωτογραφίες και άλλα πολλά.

Συγχαρητήρια στα παιδιά που συμμετέχουν και στους καθηγητές που τα ενθαρρύνουν.

Ομιλία με θέμα "Βία στην εφηβεία και αξίες"

Ο Σύλλογος γονέων & κηδεμόνων 1ου Γυμνασίου Νάξου 

έχει την τιμή να σας προσκαλέσει στην ομιλία της

κας Βικτωρίας Πρεκατέ (εκπαιδευτικός, ψυχολόγος)

με θέμα "Βία στην εφηβεία και αξίες" 

που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 6 μ.μ. 

στο αμφιθέατρο του 1ου Γυμνασίου Νάξου. 

Τι ωθεί τον έφηβο σε βίαιη συμπεριφορά; Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως κάποια πιθανά αίτια συναντώνται συχνά. Η συμμετοχή νέων ατόμων, σε ατομικές (ή συχνότερα ομαδικές) μορφές βίας σχετίζεται με τη στέρηση/παραμέληση/κακοποίηση στο οικογενειακό περιβάλλον, αλλά και, σύμφωνα με την ερευνητική εργασία του οικοσυστημικού αναπτυξιακού ψυχολόγου J. Garbarino, με την κοινωνική ή/και οικονομική εξαθλίωση των μελών, καθώς και με την παραβίαση του θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος του παιδιού ‘να μεγαλώσει χωρίς να μισεί’. Συχνά, η σχολική αποτυχία επιβεβαιώνει την απόρριψη που ήδη έχουν εισπράξει στο σπίτι και στο κοινωνικό περιβάλλον. Εύκολα τότε βρίσκουν καταφύγιο σε ομάδες, που προάγουν τη βία (από ‘συμμορίες’ γκράφιτι της γειτονιάς ως οργανωμένο χουλιγκανισμό), δίνοντας της ψευδαίσθηση ότι αποκτούν επιτέλους μια ‘οικογένεια’ , μια ‘ταυτότητα’, μια ‘ελπίδα’. Νιώθουν ότι ανήκουν κάπου. Ο αρχηγός της συμμορίας γίνεται ο πατέρας που ίσως δεν είχαν ποτέ. Εκεί που στη ζωή τους βασίλευε η απόλυτη αδιαφορία και το κενό, τώρα η ‘ομάδα’ τους δίνει νόημα και σκοπό. Αν η συμμετοχή συνοδεύεται και από υλικές απολαβές, π.χ. μικροκλοπές από τη συμμορία της γειτονιάς, η έλξη είναι ακόμη ισχυρότερη.
Οι νέοι αυτοί παγιδεύονται σε έναν φαύλο κύκλο: αίσθημα αποτυχίας και ανεπάρκειας (στο σχολείο, οικογένεια, κοινωνικό περιβάλλον)- θυμός- αντικοινωνική συμπεριφορά-περισσότερη απόρριψη από το περιβάλλον. Όσο περισσότερο απομονώνονται, η ομάδα προαγωγής της βίας με την οποία ταυτίζονται γίνεται όλο και πιο σημαντική. Από τη στιγμή που λειτουργούν ως ομάδα, τροποποιείται ο τρόπος σκέψης, γίνεται απόλυτος και διαχωριστικός. Δεν βλέπουν τους «άλλους» ως άτομα, βλέπουν μόνο το «εμείς εναντίον εκείνων». «Οι άλλοι» γίνονται εύκολα η πηγή όλων του κακών. Τότε, η βία, πυροδοτούμενη από το θυμό για την απόρριψη και τις απώλειες που έχουν προσωπικά βιώσει, τους φαίνεται ως «αποδεκτή» λύση. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο, γιατί από τη στιγμή που θεωρούν τη βία εναντίον των «άλλων» δικαιολογημένη, τότε όλα είναι πιθανά. Όταν τα παιδιά είναι σε ομάδα, λειτουργεί μια πολλαπλασιαστική συνέργεια. Σε ομάδες, πραγματοποιούν πράξεις βίας, που κανείς από μόνος του δεν θα έκανε και δεν θα διανοούνταν να κάνει. Αλλά η συμμόρφωση προς τους συνομιλήκους, η επιθυμία του «ανήκειν», ο φόβος μιας ακόμη απόρριψης, τα οδηγεί να συναινούν, ακόμη κι αν μέσα τους δεν το θέλουν πραγματικά.

Παρότι η βίαιη συμπεριφορά είναι καταδικαστέα και μη αποδεκτή, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να δαιμονοποιούμε τους εφήβους ως άτομα. Συνήθως, η βίαιη συμπεριφορά δεν είναι παρά μια δυσλειτουργική απόπειρα για να αποφευχθεί ο εσωτερικός πόνος. Επίσης, οι έφηβοι είναι το πιο ευαίσθητο θερμόμετρο της κοινωνίας μας, είναι ο καθρέφτης που μας δείχνει αυτό που εμείς δεν θέλουμε να δούμε. Νιώθουν αδικημένοι από την κακοποίηση και παραμέληση, ενώ ταυτόχρονα χάνουν το δρόμο τους σε έναν ‘πολιτισμό’ , που εμείς οι ενήλικες επιτρέψαμε να δημιουργηθεί, μια κουλτούρα άκρατου εγωκεντρισμού, υλισμού, πνευματικού κενού, κακής ανταγωνιστικότητας, ισοπεδωμένων αξιών κι εξαθλιωμένης σεξουαλικότητας. Επαναπροσδιορίζοντας την ιεράρχηση των αξιών στη ζωή μας (που είναι από τα σημαντικότερα μαθήματα της σημερινής εποχής) βοηθούμε, όχι μόνο τους εφήβους, αλλά και τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Συμβουλές για αποτελεσματική μελέτη

Συμβουλές για αποτελεσματική μελέτη

Ομιλία με θέμα τη διατροφή

Σήμερα ΤΕΤΑΡΤΗ 13 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 18:30

στην αίθουσα εκδηλώσεων του Αγ. Νικοδήμου,

θα πραγματοποιηθεί ομιλία με θέμα τη διατροφή. 

Ομιλητής: Ηλίας Χατζόπουλος (Σύμβουλος Φυσικής Αγωγής)

Πώς θα βοηθήσετε το παιδί σας για να αντιμετωπίσει τη βίαιη συμπεριφορά στο σχολείο

Τα περισσότερα παιδιά υφίστανται κακομεταχείριση στη σχολική τους ζωή με τη μια ή την άλλη μορφή, όπως το ότι τους κολλάνε παρατσούκλια, τα πειράζουν, τα βγάζουν εκτός κοινωνικού περίγυρου ή τους επιτίθενται. Επίσης, πολλά παιδιά δεν ξέρουν πώς να προσεγγίσουν τους συμμαθητές τους και να κάνουν φίλους ή είναι τα ίδια εχθρικά και επιθετικά. Όλες οι παραπάνω συμπεριφορές δίνουν την ευκαιρία να διδάξουμε στα παιδιά πώς να συνυπάρχουν αρμονικά, πώς να λαμβάνουν υπόψη και τον άλλον και πώς να αποτελούν μέλη μιας ομάδας με θετική δράση.

Η κακομεταχείριση εμφανίζεται με πολλές μορφές: φυσική, συναισθηματική, λεκτική ή συνδυασμό των παραπάνω. Μπορεί απλώς ένα παιδί να κακομεταχειρίζεται κάποιο άλλο ή να συμβαίνει κάτι πιο οργανωμένο, όπως μια ομάδα παιδιών που συμπεριφέρεται άσχημα σε ένα παιδί μόνο του ή και σε μια άλλη ομάδα (συμμορίες). Αυτού του είδους η κακομεταχείριση δεν διαφέρει πολύ από άλλες μορφές επιθετικής συμπεριφοράς.

Τα χαρακτηριστικά της κακομεταχείρισης:

• Ανισορροπία δύναμης
• Διαφορετικός συναισθηματικός δείκτης (στενοχωρημένο θύμα, ευχαριστημένος θύτης)
• Κατηγορία προς το θύμα ότι ‘ήθελε και τα ‘παθε’
• Έλλειψη ενδιαφέροντος από την πλευρά του θύτη για τα συναισθήματα και τις ανησυχίες του θύματος
• Έλλειψη συμπόνιας
• Τα παιδιά-θύτες υπήρξαν και τα ίδια αντικείμενο κακομεταχείρισης ή κακοποίησης.
• Συχνά βιώνουν οδυνηρές συνθήκες διαβίωσης, με αποτέλεσμα να αισθάνονται ότι δεν ελέγχουν τα πράγματα και ότι είναι αβοήθητα.
• Ενδεχομένως εμφανίζουν αδυναμίες στον τομέα των κοινωνικών ικανοτήτων, οπότε δεν μπορούν να βρουν τη θέση τους σε μια ομάδα ούτε να αντεπεξέλθουν στις προσδοκίες της οικογένειας ή του σχολείου.
• Χρησιμοποιούν την κακομεταχείριση άλλων παιδιών ως μέσο για να αισθάνονται καλύτερα ή επιτυχημένα, καθώς και για να νιώθουν ότι ελέγχουν κάποιον άλλο. Έτσι, ανακουφίζονται, έστω και πρόσκαιρα, από τα δικά τους συναισθήματα ανημπόριας.

Το προφίλ του θύματος

Δεν είναι όλα τα παιδιά εξίσου πιθανοί στόχοι κακομεταχείρισης. Πιο εύκολο να αποτελέσουν θύματα είναι τα παιδιά με τα εξής χαρακτηριστικά:

• Χαμηλή αυτοεκτίμηση
• Ανασφάλεια
• Έκπτωση στις κοινωνικές τους ικανότητες
• Δεν αντιλαμβάνονται κοινωνικές ενδείξεις.
• Κλαίνε ή στενοχωριούνται με μεγάλη ευκολία.
• Ανίκανα να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Μερικά παιδιά φαίνεται να προκαλούν την κακομεταχείρισή τους, καθώς έχουν την τάση να πειράζουν και να κοροϊδεύουν τους θύτες. Καθιστούν τον εαυτό τους εύκολο στόχο, αφού προκαλούν το άλλο παιδί χωρίς να ξέρουν πότε να σταματήσουν ή πώς να αμυνθούν, όταν η ισορροπία δυνάμεων κλίνει προς την πλευρά του θύτη.

Αντίθετα, τα παιδιά που δεν πέφτουν θύματα κακομεταχείρισης έχουν καλύτερα αναπτυγμένες κοινωνικές ικανότητες, καθώς και την επιδεξιότητα να χειρίζονται τις διάφορες συγκρούσεις. Επίσης, είναι πιο πρόθυμα να διεκδικήσουν το δίκιο τους και να λάβουν κοινωνική επιβεβαίωση, χωρίς να γίνονται επιθετικά ή να έρχονται σε αντιπαράθεση. Έχουν την τάση να προτείνουν συμβιβαστικές λύσεις και να βρίσκουν τη χρυσή μέση οδό με συμβιβαστικό τρόπο. Καταλαβαίνουν τα αισθήματα των άλλων, μπαίνουν στο ‘πετσί’ τους, με αποτέλεσμα όχι μόνο να καταφέρνουν να λύνουν τις δικές τους διαφορές, αλλά και να αναλαμβάνουν ρόλο διαιτητή στις φιλονικίες των άλλων ή να ωθούν άλλα παιδιά να ζητήσουν βοήθεια.

Αν το παιδί σας έπεσε θύμα κακομεταχείρισης στο σχολείο

 Αν διαπιστώσετε ότι το παιδί σας έπεσε θύμα κακομεταχείρισης από τους συμμαθητές του, πιθανότατα θα θέλετε να του προσφέρετε άμεση προστασία και να τιμωρήσετε το θύτη. Ίσως αισθάνεστε ντροπή και θέλετε το παιδί σας να σκληραγωγηθεί και να δείξει εξίσου επιθετική συμπεριφορά. Ίσως πάλι νιώθετε οι ίδιοι ανήμποροι να κάνετε κάτι για να αντιμετωπίσετε την κατάσταση. Ωστόσο, ένα είναι σίγουρο: τίποτα από τα παραπάνω δεν βοηθά!

• Συλλέξτε όσο περισσότερες πληροφορίες γίνεται για το συμβάν. Αποφύγετε να κατηγορήσετε οποιονδήποτε. Δώστε προσοχή στο στιλ συμπεριφοράς του παιδιού σας. Σκεφθείτε τι γνωρίζετε για το παιδί σας και πώς μπορείτε να ανατρέψετε την κατάσταση υπέρ αυτού.
• Αν πρόκειται να έλθετε σε επαφή με τους γονείς του θύτη, έχετε υπόψη ότι θα κρατήσουν αμυντική στάση. Μην ξεχνάτε ότι στόχος σας είναι να υπάρχει ένα ασφαλές και ήρεμο περιβάλλον που προάγει την ψυχική και σωματική υγεία όλων των παιδιών και όχι να καβγαδίσετε μαζί τους.

Τι να πείτε στο παιδί σας

 Συζητήστε με το παιδί σας εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης των συμμαθητών με επιθετική συμπεριφορά, όπως:

• Nα μην αντιδράσει, απλώς να σηκωθεί και να φύγει.
• Nα ζητήσει βοήθεια
• Nα συμφωνήσει με αυτόν που του επιτίθεται λεκτικά, λέγοντάς του ειρωνικά ‘ναι, ναι, έχεις δίκιο’, και να απομακρυνθεί.
• Nα γνωρίζει ότι η δύναμη χαρακτήρα είναι σημαντικότερη από τη σωματική
• Παίξτε εναλλακτικά τους ρόλους θύτη και θύματος με το παιδί σας, ώστε να κάνει μια πρόβα που θα του χρησιμέψει και στην πραγματική ζωή.

Λίζα Βάρβογλη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Συγκρούσεις στην Εφηβεία

Μοιάζει να έχει συμβεί από τη μία στιγμή στην άλλη... Ένα πρωί, ο πρόσχαρος και ανοιχτός 12-χρονος γιος σας ξυπνά έχοντας μετατραπεί σε ένα μουτρωμένο, αποσυρμένο και εκνευριστικό έφηβο. Διαφωνεί με ό,τι κι αν λέτε, κλείνεται στο δωμάτιό του, θέτει σε αμφισβήτηση όλους τους κανόνες και τα όρια που βάζετε. Παρόλο που μπορεί να αναρωτιέστε αν κάτι πάει στραβά, πρόκειται στην ουσία για συμπεριφορές φυσιολογικές και αναμενόμενες κατά την εφηβεία.

Ενώ κατά την παιδική ηλικία η παρουσία των γονιών αποτελούσε πηγή ανακούφισης, ηρεμίας και ασφάλειας για το μικρό παιδί, η ίδια η παρουσία των γονιών ενδέχεται κατά την εφηβεία να αποτελέσει πηγή έντασης, διέγερσης και δυσφορίας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατά την παιδική ηλικία όσο πιο κοντά βρίσκονταν οι γονείς και το παιδί, τόσο μεγαλύτερη η ανακούφιση. Αντίθετα, κατά την εφηβεία, όσο πιο κοντά βρίσκονται οι γονείς με τα παιδιά, τόσο η ένταση κινδυνεύει να αυξηθεί. Άρα η εγγύτητα των γονιών για το παιδί είναι πηγή ηρεμίας, ενώ για τους εφήβους είναι πηγή δυσφορίας: «Με εκνευρίζεις!», λέει ένας έφηβος στη μητέρα και τον πατέρα του. Αυτή η αντιστροφή οπτικής είναι θεμελιώδης για την εφηβεία. Εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την απαραίτητη ανοικοδόμηση των σχέσεων μεταξύ γονιών και εφήβων, καθώς και την ανάγκη «αποχωρισμού».

Το παράδοξο της εφηβείας είναι ότι ο έφηβος νιώθει την ανάγκη να αποχωριστεί εκείνους με τους οποίους ταυτόχρονα έχει ανάγκη να ταυτιστεί!

Για τους γονείς όλα αυτά είναι παράλογα και δυσνόητα. Είναι ικανοποιημένοι βλέποντας ότι ο έφηβος αποκτά την αυτονομία του, αλλά μέσα τους κρύβονται και κάποια διφορούμενα συναισθήματα. Είναι η λεγόμενη «κρίση των γονιών». Προκαλείται τόσο εξαιτίας των πολλαπλών απωλειών που έχουν να αντιμετωπίσουν, όσο και λόγω της έντασης που επικρατεί στη σχέση. Απέναντι στον έφηβο που προχωρεί προς την ενηλικίωση, ο γονιός μπορεί να νιώσει εγκαταλελειμμένος, ξεχασμένος, και να εμπλακεί σε έναν επιθετικό ανταγωνισμό, ζηλότυπο και κτητικό.
Για τον έφηβο ο πιο συνηθισμένος τρόπος επαφής με τους γονείς είναι να δημιουργήσει συγκρούσεις, ώστε να μπορέσει να αξιολογήσει τα δικά του όρια. Την ίδια στιγμή που ζητά να τον ακούσουν, να τον καταλάβουν φοβάται μήπως αποκαλυφθεί και βρεθεί εκτεθειμένος. Έτσι μοιάζει να αμφιταλαντεύεται και υπερασπίζεται μία την μία και μία την άλλη άποψη με τρόπο ακατανόητο. Οι γονείς τον παρατηρούν με αμηχανία.
Μέσα από τις λογομαχίες και τις συγκρούσεις με το γονέα, ο έφηβος ικανοποιεί ταυτόχρονα δύο αντιφατικές ανάγκες:
§ την ανάγκη του να προκαλέσει τους γονείς του, να τους «μπεί», να επιβεβαιώσει τη διαφορά του από αυτούς
§ την ανάγκη του να συνεχίσει να εξαρτάται από τους γονείς του, διατηρώντας αυτό το δεσμό, όπως δείχνει η εμμονή του σε ατελείωτες και ανεδαφικές αντιπαραθέσεις
Οι γονείς των εφήβων θα πρέπει να αποδεχτούν ότι θα δεχτούν συμβολικά χτυπήματα από τα παιδιά τους. Το σημαντικό είναι «να επιβιώσουν», δηλαδή να μην καταστραφούν, να μην πληγωθούν βαθιά, να μην πάθουν κατάθλιψη, να μην τα χάσουν εξαιτίας αυτής της επιθετικότητας. Με λίγα λόγια, να μην αποποιηθούν το ρόλο τους.
Να είναι ικανοί να παραμείνουν ευαίσθητοι, να έχουν συναισθήματα απέναντι στις συμπεριφορές του εφήβου, αλλά παράλληλα να συνεχίσουν να ενδιαφέρονται, να νοιάζονται και να μπορούν να απαγορεύουν κάποια πράγματα στο παιδί τους.
Οι γονείς μπορεί να είναι ο πρώτος στόχος των επιθετικών τάσεων των παιδιών τους, αλλά επιτελούν και μία πιο θετική λειτουργία. Είναι, ή οφείλουν να είναι, οι εγγυητές της ασφάλειάς τους. Ο έφηβος είναι ιδιαίτερα ευάλωτος γιατί δεν έχει συνείδηση των ορίων του. Η αναζήτηση αυτών των ορίων μπορεί να τον οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις. Ο ρόλος των γονιών είναι να προσέχουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσεται ο έφηβος, ώστε να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο αφορμή τραυματικών εμπειριών.
Οι γονείς παραμένουν ένα καταφύγιο για τα παιδιά τους, ιδίως στην αρχή της εφηβείας. Η απουσία μίας τέτοιου είδους προστασίας μπορεί να οδηγήσει τον έφηβο σε εκδηλώσεις απελπισίας, καθώς μπορεί να νιώσει μεγάλη συναισθηματική φτώχεια.
Επομένως, την ίδια στιγμή που ο έφηβος δηλώνει με έμφαση την ανάγκη του για ανεξαρτησία και την επιθυμία του για αυτονομία, ταυτόχρονα έχει βαθιά την ανάγκη να νιώθει προστασία.
Τελικά, ο ρόλος των γονιών στην εφηβεία είναι παράδοξος. Πρέπει να αποτελούν καταφύγιο, να «περιέχουν» και να περιορίζουν, δίνοντας ωστόσο τη δυνατότητα και στους εφήβους να ζουν νέες εμπειρίες, να δέχονται χτυπήματα και να επιβιώνουν.
Μέσα στην οικογένεια, οι γονείς είναι εκείνοι που θέτουν τους κανόνες και τις αρχές. Οι αρχές αυτές αποτελούν αφορμή συγκρούσεων. Οι γονείς δεν θα πρέπει να παραιτηθούν, να αντιδράσουν με ηττοπάθεια ή με αμέλεια. Ο έφηβος θα εκλάβει αυτές τις αντιδράσεις σαν αδιαφορία ή εγκατάλειψη. Από την άλλη μεριά, θα πρέπει να αποφύγουν μία πολύ αυταρχική και δύσκαμπτη στάση. Μια τέτοια στάση αποτρέπει το διάλογο και δίνει στον έφηβο μόνο δύο επιλογές: ή μια ανοιχτή διαμαρτυρία, ή την υποταγή και τη συμμόρφωση. Και οι δύο αυτές λύσεις ανακόπτουν την πορεία του εφήβου προς τη διαφοροποίηση.
Συχνά είναι οι γονείς που αναζητούν μία εγγύτητα με τα παιδιά τους, επιθυμώντας να γίνουν κατανοητοί. Ο γονιός που προσπαθεί να αναιρέσει τη διαφορά γενιάς, επιθυμεί ενδόμυχα να διατηρήσει τη νοσταλγία μίας παρατεταμένης δικής του εφηβείας ή να διατηρήσει την ψευδαίσθηση της νεότητάς του. Επιχειρεί να «γοητεύσει» το παιδί του, για να μπορεί καλύτερα να ταυτιστεί μαζί του και να αναβιώσει τα χρόνια που πέρασαν. Ο έφηβος όμως κινδυνεύει, στην περίπτωση αυτή, να μην μπορέσει να βρει τα όρια που αναζητά. Από την άλλη μεριά, όταν ένας γονιός θέλει να μοιάζει στον έφηβο, του δυσκολεύει τα πράγματα, εφόσον δεν του δίνει τη δυνατότητα να διαφοροποιηθεί και να αυτονομηθεί.
Επομένως, αποφεύγοντας την άκαμπτη αυστηρότητα ή την υπερβολική ταύτιση, οι γονείς θα πρέπει να δεχτούν την ιδέα ενός διαλόγου, να δεχτούν ότι ο διάλογος αυτός σπάνια θα είναι ικανοποιητικός και συγχρόνως να επιμείνουν να συνεχίζεται.
Να μην εγκαταλείψουν τις ιδέες και τις πεποιθήσεις τους, να τις εκφράσουν και να τις μοιραστούν με το παιδί τους, γνωρίζοντας ότι εκείνο πιθανότατα δεν θα δεχτεί τις ιδέες τους. Έχει όμως ανάγκη να τις γνωρίζει, για να μπορέσει να διαμορφώσει και να προσδιορίσει τη δική του σκέψη.
Οι συγκρούσεις... και κάποιες θετικές πλευρές τους

Οι συγκρούσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι όλων των σχέσεων. Προκύπτουν όταν κανείς αισθάνεται ότι τα πιστεύω, οι αξίες, ο τρόπος ζωής του απειλούνται, όταν υπάρχουν διαφωνίες για τη διευθέτηση κάποιας κατάστασης, όταν δεν υπάρχουν αρκετά αποθέματα για να είναι όλοι ευχαριστημένοι, και, κυρίως, όταν υπάρχουν προβλήματα στην επικοινωνία.
Η σύγκρουση μπορεί να είναι πολύ θετική, αν τη χρησιμοποιήσουμε εποικοδομητικά, ή να είναι καταστροφική. Μερικές από τις θετικές πλευρές της σύγκρουσης είναι οι παρακάτω:
§ Μέσα από τη σύγκρουση προκύπτει αλλαγή.
§ Μέσα από τη σύγκρουση μαθαίνουμε να κατανοούμε καλύτερα ο ένας τον άλλο.
§ Μία σύγκρουση μπορεί να μας ωθήσει να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξη προβλημάτων και να κινητοποιηθούμε για να τα επιλύσουμε.
§ Οι συγκρούσεις κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα!
§ Οι μικρές συγκρούσεις μας εκτονώνουν και αποτρέπουν μεγαλύτερες.

Ο θυμός

Η αποτελεσματική επικοινωνία στις οικογενειακές σχέσεις δεν προϋποθέτει απουσία θυμού ή άρνησή του, αλλά τη διαχείρισή και την έκφρασή του με κατάλληλο και προστατευτικό τρόπο. Τι είναι όμως ο θυμός;

Ο θυμός είναι συναίσθημα

Ο θυμός είναι συναίσθημα και όχι συμπεριφορά. Ορίζεται ως «μία συναισθηματική κατάσταση που κυμαίνεται σε ένταση από τον ελαφρύ εκνευρισμό μέχρι την έντονη οργή», που συνοδεύεται από σωματικές αλλαγές (αύξηση της πίεσης, επιτάχυνση των χτύπων της καρδιάς, ορμονικές αλλαγές). Προκαλείται τόσο από εξωτερικά γεγονότα, όσο και από εσωτερικά (ανησυχία για προσωπικά προβλήματα, αναμνήσεις κ.λ.π.)

Η έκφραση του θυμού

Ο ενστικτώδης τρόπος έκφρασης του θυμού είναι η επιθετικότητα. Ο θυμός είναι μία φυσιολογική ανταπόκριση όταν δεχόμαστε απειλές: προκαλεί ισχυρά, συχνά επιθετικά συναισθήματα και συμπεριφορές, που μας επιτρέπουν να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας όταν δεχόμαστε κάποια επίθεση. Επομένως, ο θυμός είναι απαραίτητος για την επιβίωσή μας.

Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μία ποικιλία συνειδητών και ασυνείδητων διεργασιών προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα συναισθήματα θυμού. Υπάρχουν 3 βασικές στρατηγικές: έκφραση του θυμού, καταπίεση του θυμού και προσπάθεια να τον καταλαγιάσουμε.
Η έκφραση των συναισθημάτων θυμού με έναν τρόπο μη επιθετικό αλλά προστατευτικό των δικαιωμάτων μας είναι και η πιο υγιής προσέγγιση. Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποιες είναι οι ανάγκες μας και τι χρειαζόμαστε για να τις ικανοποιήσουμε, χωρίς να πληγώνουμε τους άλλους. Η προστασία των δικαιωμάτων και των αναγκών μας δε μας κάνει πιεστικούς και απαιτητικούς: μπορεί να δείχνει σεβασμό τόσο για μας τους ίδιους όσο και για τους άλλους.
Ο θυμός μπορεί να καταπιεστεί, και στη συνέχεια να μετατραπεί σε κάτι άλλο ή να στραφεί προς μία άλλη κατεύθυνση. Αυτό συμβαίνει όταν κρατάμε το θυμό μέσα μας, σταματάμε να σκεφτόμαστε αυτό που μας θύμωσε και επικεντρωνόμαστε σε κάτι θετικό. Στόχος είναι να παρεμποδίσουμε τις πιθανές βλαπτικές του επιπτώσεις και να το μετατρέψουμε σε κάτι πιο δημιουργικό. Το πρόβλημα είναι ότι αν δεν του επιτρέψουμε να εξωτερικευτεί, ο θυμός μπορεί να στραφεί προς τα μέσα – στον εαυτό μας. Ο εσωτερικευμένος θυμός μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη και προβλήματα σωματικής υγείας.
Ο ανέκφραστος θυμός φέρνει και άλλα προβλήματα. Μπορεί να οδηγήσει σε παθολογικές διαδικασίες εξωτερίκευσης του θυμού όπως είναι η παθητική-επιθετική συμπεριφορά (έμμεσες επιθέσεις στους άλλους, χωρίς να τους εξηγούμε το λόγο, αντί να τους αντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο) ή στη διαμόρφωση μίας προσωπικότητας ιδιαίτερα κυνικής και εχθρικής. Οι άνθρωποι που διαρκώς υποβιβάζουν τους άλλους, κάνουν κριτική και ειρωνικά σχόλια στα πάντα, είναι εκείνοι που δεν έχουν μάθει να εκφράζουν το θυμό τους με έναν υγιή τρόπο. Φυσικά, οι επιτυχημένες σχέσεις στη ζωή τους είναι λιγοστές.
Τέλος, μπορεί κανείς να προσπαθήσει να ηρεμήσει. Αυτό δεν σημαίνει μόνο έλεγχο της εξωτερικής συμπεριφοράς, αλλά και των εσωτερικών αντιδράσεων, μέσα από συγκεκριμένες στρατηγικές που μας βοηθούν να ηρεμήσουμε και να επιτρέψουμε στα συναισθήματα θυμού να υποχωρήσουν.

Συνοψίζοντας, ο θυμός είναι ένα σημαντικό και χρήσιμο συναίσθημα, που επηρεάζει την αντίληψη, καθοδηγεί τη σκέψη και τις αντιδράσεις μας, βοηθά να αμυνθούμε και να επιβιώσουμε. Ο θυμός από μόνος του δεν είναι προβληματικός, καθώς μπορεί και να εκφράζει την ανάγκη για αλλαγή και εξέλιξη και να αποτελεί κίνητρο για δράση. Το πρόβλημα βρίσκεται στο πως τον εκφράζουμε.


Ο θυμωμένος γονιός

Από τον τρόπο που ανατραφήκαμε, οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε μάθει πως να αντιμετωπίζουμε το θυμό σαν ένα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής. Αντίθετα, έχουμε συνδέσει την έκφραση του θυμού με αισθήματα ενοχής. Το να είναι κανείς θυμωμένος εξισώνεται με το να είναι κακός.

Πολλοί γονείς θεωρούν ότι η υπομονή είναι το κυριότερο χάρισμα προκειμένου να είναι επαρκείς στο ρόλο τους. Είναι μάλιστα τόσο υπομονετικοί, που αργά ή γρήγορα έχουν εκρήξεις. Φοβούνται ότι ο θυμός τους μπορεί να κάνει κακό στα παιδιά τους, και έτσι τον κρατούν μέσα τους.

Ο θυμός όμως, όπως είδαμε, δεν εξαφανίζεται αν τον καταπιέσουμε αλλά επανέρχεται δριμύτερος. Μπορεί να μη μας αρέσει ή να μας τρομάζει αλλά δεν είναι δυνατόν να τον αγνοήσουμε.

Όταν χάνουμε την ψυχραιμία μας με τα παιδιά μας, μπορεί να φτάσουμε σε ακραίες εκφράσεις και συμπεριφορές που θα διστάζαμε να χρησιμοποιήσουμε καβγαδίζοντας με έναν ενήλικα. Φωνάζουμε, προσβάλλουμε και κάνουμε επιθέσεις, για να κατακλυστούμε αμέσως μετά από ενοχές και να πάρουμε αποφάσεις ότι δεν θα διολισθήσουμε ποτέ ξανά στα ίδια λάθη. Τέτοιου είδους αποφάσεις δεν είναι μόνο μάταιες, αλλά συχνά καταστροφικές, καθώς προσθέτουν απλώς λάδι στη φωτιά.

Ο συναισθηματικά υγιής γονιός δεν είναι άγιος. Έχει επίγνωση του θυμού του και τον σέβεται. Δεν κρύβει τα συναισθήματά του, χρησιμοποιεί το θυμό του σαν πηγή πληροφορίας και ένδειξη ότι νοιάζεται για το παιδί του, και έτσι τα λόγια του βρίσκονται σε συμφωνία με τα συναισθήματά του.

Η έκφραση θυμού εκ μέρους του γονέα είναι φυσιολογική, αναπόφευκτη και συχνά χρήσιμη. Αρκεί να γίνεται με τρόπο που προσφέρει ανακούφιση στον ίδιο, βοηθά το παιδί να κατανοήσει καλύτερα τι συμβαίνει και δεν προκαλεί βλαπτικές παρενέργειες σε καμία από τις δύο πλευρές.

Μπορούμε επομένως να εκφράσουμε ανοιχτά το θυμό μας, φτάνει να μην επιτιθέμεθα στην προσωπικότητα του παιδιού. Αυτό μπορεί να γίνει αν απλώς ονοματίσουμε αυτό που νιώθουμε, στην ένταση που το νιώθουμε, εξηγώντας τι μας το προκάλεσε. Μπορούμε ακόμα να εκφράσουμε λεκτικά την παρόρμηση που έχουμε για δράση.

«Όταν βλέπω τα παντελόνια, τις μπλούζες και τις κάλτσες σου πεταμένα στο πάτωμα, θυμώνω πολύ, γίνομαι έξαλλη. Μου έρχεται να ανοίξω το παράθυρο και να τα πετάξω έξω»

Βλέποντας μας να εκφράζουμε θυμό με τρόπο ασφαλή και αποδεκτό, τα παιδιά μας μαθαίνουν ότι και ο δικός τους θυμός δεν είναι καταστροφικός και μπορεί να εκτονωθεί χωρίς κανείς να πάθει κακό.

Διαπραγμάτευση
Μέσα από τη διαπραγμάτευση, είναι δυνατόν να βρεθεί μία λύση στις συγκρούσεις που να δίνει τόσο στο γονέα όσο και τον έφηβο ικανοποίηση.
Η διαπραγμάτευση είναι μία διαδικασία, που περιλαμβάνει:
· Το να ακούμε και να κατανοούμε
· Το να νοιαζόμαστε για τη σχέση
· Το να προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε τα συμφέροντα και των δύο πλευρών
· Το να εφευρίσκουμε νέες επιλογές
· Το να φτάνουμε σε συμφωνία με δίκαιο τρόπο.
Κάποια συνηθισμένα πεδία διαπραγμάτευσης με έναν έφηβο είναι:
· Τα χρήματα
· Οι βαθμοί
· Το ντύσιμο
· Οι δουλειές του σπιτιού
· Οι έξοδοι
Ο βαθμός διαπραγμάτευσης για τα παραπάνω ζητήματα αυξάνεται όσο το παιδί μεγαλώνει. Στο τέλος της εφηβείας, σχεδόν όλοι οι οικογενειακοί κανόνες μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης, πέρα από ορισμένους για τους οποίους ο γονέας παραμένει κάθετος.
Το κλειδί είναι η επικοινωνία
Η καλή επικοινωνία περιλαμβάνει τρεις απαραίτητες δεξιότητες: να εκφραζόμαστε, να ακούμε και να κατανοούμε. Η διαπραγμάτευση μπορεί να είναι αποτελεσματική όταν τόσο ο γονέας όσο και ο έφηβος είναι σε θέση να εντοπίζουν και να συζητούν ανοιχτά όσα τους κάνουν να διαφωνούν ή να παρεξηγούνται.
Η αποτελεσματική διαπραγμάτευση γίνεται έτσι ώστε και οι δύο πλευρές να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων. Δίνει επίσης μία ευκαιρία τόσο στο γονέα όσο και στον έφηβο να κατανοούν καλύτερα ο ένας τον άλλο και να εξελίσσουν τη σχέση τους.
Κάποιες συμβουλές για επιτυχημένες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους γονείς και τους εφήβους.

- Μάθετε να αναγνωρίζετε στον εαυτό σας τα σημάδια του θυμού και να τον βοηθάτε να χαλαρώσει.
Ποια είναι τα σημάδια του θυμού στο σώμα μου; Έχουν επιταχυνθεί οι καρδιακοί μου παλμοί, νιώθω ανακάτεμα στο στομάχι, πονοκέφαλο; Τι άλλα συναισθήματα μπορεί να κρύβονται πίσω από το θυμό μου; Νιώθω πληγωμένος, αγχωμένος, φοβισμένος, ντροπιασμένος;
Τι μπορώ να κάνω για να ηρεμήσω;
Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας και πάρτε μία βαθιά ανάσα πριν αντιδράσετε.
Πείτε στον εαυτό σας ότι μπορείτε να χειριστείτε την κατάσταση.
Μετρήστε ως το 10.
Κάντε ένα διάλειμμα, φύγετε, κάντε κάτι που σας χαλαρώνει και μετά χειριστείτε την κατάσταση.
- Προσπαθείστε να δείτε την κατάσταση από τη σκοπιά του εφήβου, δείχνοντας ενσυναίσθηση. Αναρωτηθείτε:
Τι σκέφτεται και τι νιώθει ο έφηβος;
Εγώ ένιωθα ποτέ έτσι, όταν ήμουν στην εφηβεία;
Αν ήμουν στη θέση του, πως θα αντιδρούσα;
Τι άλλο μπορεί να συμβαίνει στη ζωή του αυτό τον καιρό, που να του προκαλεί ένταση και να χειροτερεύει το συγκεκριμένο πρόβλημα;

- Σκεφτείτε πως μπορεί εσείς να συμβάλλετε στο πρόβλημα:

Μπορώ να δω τη συγκεκριμένη κατάσταση με άλλο μάτι; Μπορώ να δω την αστεία της πλευρά;
Τι σκέφτομαι όταν είμαι θυμωμένος; Μήπως οι σκέψεις μου τροφοδοτούν το θυμό μου;
Υπάρχουν άλλα πράγματα που με απασχολούν, με στενοχωρούν, με θυμώνουν ή με αγχώνουν και επηρεάζουν τη στάση μου;
Είναι το ζήτημα αρκετά σοβαρό για να μπω σε σύγκρουση ή μήπως θα έπρεπε να το αφήσω στην άκρη;

- Ακούστε, προσεκτικά, τόσο τα λόγια όσο και τα συναισθήματα που εκφράζονται.

Δώστε την πλήρη σας προσοχή, μη διακόπτετε.
Ελέγξτε αν κατανοείτε σωστά παραφράζοντας και κάνοντας ερωτήσεις.
Προσπαθήστε να ανιχνεύσετε τα συναισθήματα και όχι μόνο τις σκέψεις.

- Μιλήστε για τον εαυτό σας και τα δικά σας συναισθήματα, μέσα από φράσεις που ξεκινούν από το «Εγώ…». Σκεφτείτε:

Με ποιο τρόπο μπορεί η έκφραση των δικών μου συναισθημάτων να βοηθήσει την κατάσταση;
Πως νιώθει κανείς όταν του επισημαίνουμε τι κάνει στραβά μέσα από φράσεις που ξεκινούν από το «Εσύ…»
- Διαπραγματευτείτε ώστε να καταλήξετε σε μία κοινή λύση.

Έχω σκεφτεί τη δική μου συμβολή στο πρόβλημα; Πως μπορώ να επανορθώσω;
Τι μπορώ να ζητήσω από τον έφηβο, μέσα σε λογικά πλαίσια;
Μπορώ να σκεφτώ μία πιθανή λύση ή συμβιβασμό;
Τα βήματα της διαπραγμάτευσης
Εξηγήστε τη θέση σας όσο πιο απλά και ήρεμα μπορείτε
Ακούστε και κατανοήστε τη θέση του άλλου
Μην προβάλλετε απαιτήσεις, μην κάνετε κήρυγμα και μη σκαλίζετε το παρελθόν
Προτείνετε και συζητήστε κάποιες εναλλακτικές που ανέχεστε και οι δύο
Αν όλα τα άλλα αποτύχουν, κάντε ένα διάλειμμα ή συμφωνείστε ότι διαφωνείτε
- Δείξτε νοιάξιμο ακόμα και όταν εκφράζετε θυμό. Η έκφραση του θυμού μπορεί να γίνει με τέτοιο τρόπο που δεν πληγώνει.

Έχω κάτι θετικό να πω για τον έφηβο, μαζί με τα αρνητικά μου συναισθήματα;
Φροντίζω να αποφεύγω το σαρκασμό και τις προσβολές;
Απευθύνονται τα σχόλιά μου στο πρόβλημα και σε αυτό που με ενοχλεί, ή στρέφονται στην προσωπικότητα του παιδιού;
- Επιλέξτε το σωστό χρόνο
Η διαδικασία της διαπραγμάτευσης να είναι πιο αποτελεσματική όταν δίνεται τόσο στο γονέα όσο και στον έφηβο χρόνος να προετοιμαστούν και να σκεφτούν τι θέλουν να πουν. Καλό είναι να οριστεί μία συνάντηση σε χρόνο που βολεύει και τους δύο.

Πηγή: http://systemicpsychotherapy.blogspot.gr/

Mαρία Κοπακάκη - Πολύνα Ρούσσου

Κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας

Τη Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2013 ο σύλλογός μας έκοψε πρωτοχρονιάτικες πίτες για τους μαθητές και τους καθηγητές του σχολείου μας και πρόσφερε δώρα στους τυχερούς της χρονιάς. Φέτος οι πίτες ήταν σπιτικές και γι΄ αυτό ευχαριστούμε τα μέλη του Δ.Σ. και τους υπόλοιπους γονείς που προσφέρθηκαν εθελοντικά για να τις φτιάξουν.

Τα δώρα που μοιράστηκαν ήταν: Ημερολόγια για τους τυχερούς της Α' Τάξης, Λεξικά για τη Β" Τάξη και Λογοτεχνικά Βιβλία για τη Γ' Τάξη και τους καθηγητές.

Καλή Χρονιά και Καλή Πρόοδο σε όλους τους μαθητές!

Γιατί οφείλουμε να διδάσκουμε τα Αρχαία Ελληνικά στα παιδιά μας

Ι.Θ. Κακριδής

Γιατί αλήθεια διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά στα παιδιά που θέλουμε να μορφώσουμε, σε τόσο πολλές ώρες μάλιστα; Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μας υποχρεώνουν να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επικοινωνήσουν όσο γίνεται περισσότερο με τον αρχαίο κόσμο.

Πρώτα απ’ όλα, γιατί είμαστε κι εμείς Έλληνες. Από τον καιρό του Ομήρου ως σήμερα έχουν περάσει κάπου δυο χιλιάδες εφτακόσια χρόνια. Στους αιώνες που κύλησαν οι Έλληνες βρεθήκαμε συχνά στο  απόγειο τηςδόξας, άλλοτε πάλι στα χείλια μιας καταστροφής ανεπανόρθωτης∙ νικήσαμε και νικηθήκαμε αμέτρητες φορές∙ δοκιμάσαμε επιδρομές και σκλαβιές∙ αλλάξαμε θρησκεία∙ στους τελευταίους αιώνες η τεχνική επιστήμη μετασχημάτισε βασικά τη μορφή της ζωής μας∙ και όμως κρατηθήκαμε Έλληνες, με την ίδια γλώσσα‐φυσικά εξελιγμένη‐, με τα ίδια ιδανικά, τον ίδιο σε πολλά χαραχτήρα και με ένα πλήθος στοιχεία του πολιτισμού κληρονομημένα από τα προχριστιανικά χρόνια.

Στον πνευματικό τομέα κανένας λαός δεν μπορεί να προκόψει, αν αγνοεί την ιστορία του, γιατί άγνοια της ιστορίας θα πει άγνοια του ίδιου του ίδιου του εαυτού του. Είμαι Έλληνας, συνειδητός Έλληνας, αυτό θα πει, έχω αφομοιώσει μέσα μου την πνευματική ιστορία των Ελλήνων από τα μυκηναϊκά χρόνια ως σήμερα.

Ο δεύτερος λόγος που μας επιβάλλει να γνωρίσουμε την αρχαία πνευματική Ελλάδα είναι ότι είμαστε κι εμείς Ευρωπαίοι. Ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός στηρίζεται στον αρχαίο Ελληνικό, με συνδετικό κρίκο τον ρωμαϊκό. Με τους άλλους Ευρωπαίους μας δένει βέβαια και ο Χριστιανισμός, όσο και να μας χωρίζουν ορισμένα δόγματα. Μα και ο Χριστιανισμός έπρεπε να δουλευτεί πρώτα με την Ελληνική σκέψη, για να μπορέσει ν’ απλώσει έπειτα στον ευρωπαϊκό χώρο. Η ρίζα του πολιτισμού των Ευρωπαίων όλων είναι ο αρχαίος ελληνικός στοχασμός και η τέχνη, γι’ αυτό δεν μπορεί να τα αγνοεί κανείς, αν θέλει να αισθάνεται πως πνευματικά ανήκει στην Ευρώπη.

Μα ο κυριότερος λόγος που δεν επιτρέπεται οι νέοι μας ν’ αγνοούν την αρχαίαν Ελλάδα είναι άλλος: στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα χρονικά του κόσμου ανακαλύφτηκε ο άνθρωπος ως αξία αυτόνομη, ο άνθρωπος που θέλει να κρατιέται ελεύθερος από κάθε λογής σκλαβιά, και υλική και πνευματική. Μέσα στους λαούς που περιβάλλουν τον ελληνικό χώρο στα παλιά εκείνα χρόνια υπάρχουν πολλοί με μεγάλο πολιτισμό, πάνω απ’ όλους οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες. Οι λαοί όμως αυτοί ούτε γνωρίζουν ούτε θέλουν τον ελεύθερο άνθρωπο. Το απολυταρχικό τους σύστημα επιβάλλει στα άτομα να σκύβουν αδιαμαρτύρητα το κεφάλι μπροστά στο βασιλέα και στους θρησκευτικούς αρχηγούς.

Η ελεύθερη πράξη και η ελεύθερη σκέψη είναι άγνωστα στον εξωελληνικό κόσμο. Και οι Έλληνες; Πρώτοι αυτοί, σπρωγμένοι από μια δύναμη που βγαίνει από μέσα τους και μόνο, την δεσποτεία θα την μεταλλάξουν σε δημοκρατία, και από την άβουλη, ανεύθυνη μάζα του λαού θα πλάσουν μια κοινωνία από πολίτες ελεύθερους, που καθένας τους να νιώθει τον εαυτό του υπεύθυνο και για τη δική του και για των άλλων την προκοπή. Ο στοχασμός είναι κι αυτός ελεύθερος για τα πιο τολμηρά πετάματα του νου και της φαντασίας.

Ο Έλληνας είναι ο πρώτος, που ενώ ξέρει πως δεν μπορεί ατιμώρητα να ξεπεράσει τα σύνορα του ανθρώπου και να γίνει θεός, όμως κατέχεται από μια βαθιά αισιοδοξία για τις ανθρώπινες ικανότητες και είναι γεμάτος αγάπη για τον άνθρωπο, που τον πιστεύει ικανό να περάσει τις ατέλειές του και να γίνει αυτό που πρέπει να είναι−ο τέλειος άνθρωπος. Αυτή η πίστη στον τέλειον άνθρωπο, συνδυασμένη με το βαθύ καλλιτεχνικό αίσθημα που χαρακτηρίζει την ελληνική φυλή, δίνει στον αρχαίον Έλληνα τον πόθο και την ικανότητα να πλάσει πλήθος ιδανικές μορφές σε ό,τι καταπιάνεται με το νου, με τη φαντασία και με το χέρι:

στις απέριττες μορφές που σχεδιάζουν οι τεχνίτες στα αγγεία της καθημερινής χρήσης, στη μεγάλη ζωγραφική, στην πλαστική του χαλκού και του μαρμάρου, πάνω απ’ όλα στο λόγο τους, και τον πεζό και τον ποιητικό. Αυτόν τον κόσμο θέλουμε να δώσουμε στα  παιδιά μας, για να μορφωθούν∙ για να  καλλιεργήσουν τη σκέψη τους αναλύοντας τη σκέψη των παλιών Ελλήνων∙ για να καλλιεργήσουν το καλλιτεχνικό τους αίσθημα μελετώντας ό,τι ωραίο έπλασε το χέρι και η φαντασία των προγόνων τους∙ για  να μπορέσουν κι αυτοί να νιώσουν τον εαυτό τους αισιόδοξο, ελεύθερο και υπεύθυνο για τη μοίρα του ανθρώπου πάνω στη γη∙ προπαντός για να φουντώσει μέσα τους ο πόθος για τον τέλειον άνθρωπο.
Πηγή: Yahoo ειδήσεις

Στρατηγικές Μάθησης για μαθητές με Μαθησιακές Δυσκολίες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Στρατηγικές Μάθησης για μαθητές με Μαθησιακές Δυσκολίες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Ο Σύλλογος γονέων & κηδεμόνων 1ου Γυμνασίου Νάξου

σας εύχεται

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά!