Η «άγρια» πλευρά του Facebook - κοινωνία - Το Βήμα Online

Η «άγρια» πλευρά του Facebook - κοινωνία - Το Βήμα Online

Το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα για το Γυμνάσιο

Μετά από καθυστερήσεις, «κόψιμο»  και «ράψιμο» μαθημάτων και έγγραφα που... κυκλοφορούσαν ανεπίσημα στην Περιφερειακές Διευθύνσεις του υπουργείου Παιδείας, ανακοινώθηκε και  αναρτήθηκε, το εφετινό ωρολόγιο πρόγραμμα Γυμνασίου και Γενικού Λυκείου. 

 Όπως διευκρινίζεται, η ισχύς του νέου ωρολογίου προγράμματος ισχύει με τις αλλαγές που γίνονται μόνο για την Α' Γυμνασίου, οπότε για την Β΄και την Γ' Γυμνασίου ισχύει το παλαιό πρόγραμμα.

Παράλληλα, επανέρχονται τα μαθήματα που αρχικά είχε φανεί από  ανεπίσημα έγγραφα του υπουργείου ότι θα καταργηθούν. Έτσι, έχουμε επιστροφή της Βιολογίας στην Α΄Γυμνασίου, της Μουσικής και των Kαλλιτεχνικών σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου και όχι μόνο στην πρώτη, της Τεχνολογίας που είχε εξαφανιστεί στο σχετικό ανεπίσημο έγγραφο και «επιστρέφει» με μία ώρα σε κάθε τάξη του Γυμνασίου.

Παράλληλα και όπως προκύπτει από την ανάλυση των στοιχείων, υπάρχει ένα νέο μάθημα στο επιστημονικό πεδίο της Φυσικής στην Α΄ Γυμνασίου για το οποίο δεν υπάρχει βιβλίο καθώς δεν έχει γίνει καμία κίνηση συγγραφής του.

Πολύ σημαντικό θέμα προκύπτει με τις ξένες γλώσσες η διδασκαλία των οποίων περιορίζεται σε 2 ώρες (2 για την πρώτη 2 για τη δεύτερη ξένη γλώσσα), στο Λύκειο μένει μια γλώσσα, κάτι που όπως είναι σαφές δεν είναι αρκετό, για να βοηθήσει τους μαθητές να πάρουν πιστοποίηση και πτυχία και να μάθουν καλά μία ξένη γλώσσα. Κατ' επέκταση το φροντιστήριο καθίσταται η πρώτη -και αναγκαστική- επιλογή σε περίοδο κρίσης για τις ελληνικές οικογένειες.

Πηγή: Το Βήμα

Δείτε εδώ το νέο ωρολόγιο πρόγραμμα του Γυμνασίου

Απεργιακή κινητοποίηση και πορεία της ΕΛΜΕ Ν.Κυκλάδων

Χθές Τρίτη 24/09/2013 στις 11.00, στα πλαίσια της απεργιακής κινητοποίησης της ΟΛΜΕ πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση των απεργών καθηγητών της ΕΛΜΕ Νοτίων Κυκλάδων έξω από το Λύκειο και στη συνέχεια πορεία προς την κεντρική πλατεία του λιμανιού.Στη συγκέντρωση  παραβρέθηκαν μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου μας όπου ακούσαμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος και γενικότερα το εκπαιδευτικό σύστημα και δηλώσαμε συμπαράσταση στον αγώνα τους.

Σχετικά με την απεργία των καθηγητών

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας ενημερώνει τους γονείς ότι παραβρέθηκε στη συνάντηση μεταξύ του προεδρείου της ΕΛΜΕ Νοτίων Κυκλάδων  και των  Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των Γυμνασίων και Λυκείων της Νάξου μετά από πρωτοβουλία της ΕΛΜΕ Νοτίων Κυκλάδων. Η συνάντηση έγινε τη Δευτέρα 16/9/2013 στο αμφιθέατρο του ΓΕΛ Νάξου, όπου και ενημερωθήκαμε για τους λόγους της απεργίας των καθηγητών (παραθέτουμε ένθετο με τους λόγους της απεργιακής κινητοποίησης). Κι επειδή μαθητές, γονείς , καθηγητές, είμαστε κομμάτι της ίδιας κοινωνίας και αντιλαμβανόμαστε την αξία της παιδείας για το μέλλον όλων μας, το δικό μας,των παιδιών μας, του τόπου μας, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων δηλώνει την αμέριστη συμπαράστασή του στον αγώνα των καθηγητών. Από την άλλη, ευχή μας είναι η επίτευξη των στόχων τους που θα οδηγήσει στην εύρυθμη λειτουργία του σχολείου και στην ποιοτική παιδεία για το καλό των παιδιών

Η πρόεδρος
και τα μέλη του Συλλόγου

Δείτε εδώ το γράμμα της ΟΛΜΕ προς τους γονείς

Ευχές για καλή σχολική χρονιά!

Ευχόμαστε σε μαθητές, καθηγητές και γονείς 

καλή & δημιουργική σχολική χρονιά 

και ενημερώνουμε ότι ο αγιασμός στο 1ο Γυμνάσιο Νάξου 

θα γίνει την Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου στις 9:00 π.μ.

FOMO, Το νέο σύνδρομο των "δικτυωμένων"

Η κοινοποίηση προσωπικών στιγμών -και δη θερινών απολαύσεων και ανεμελιάς- από "φίλους" στο Διαδίκτυο δημιουργεί μια νέας φύσης ανασφάλεια στους χρήστες των κοινωνικών δικτύων: 

το φόβο του να μένεις "εκτός".

Από τότε που τα κοινωνικά δίκτυα μπήκαν  στη ζωή μας, το φιλοσοφικό ερώτημα για το αν το δέντρο που πέφτει κάνει θόρυβο όταν δεν είναι κανείς εκεί να το ακούσει έχει μετεξελιχθεί: έχεις ζήσει πραγματικά μία εμπειρία αν δεν τη μοιραστείς στο Facebook, στο Twitter ή στο Instagram; Αυτό αναρωτιέται πλέον ο σύγχρονος φανατικός χρήστης των κοινωνικών δικτύων και προφανώς η απάντηση είναι "όχι", εξ ου και κάνει ανάρτηση κάθε ποτό ή γεύμα που απολαμβάνει, κάθε βουτιά στη θάλασσα ή κάθε βραδινή έξοδο στο λογαριασμό του, ώστε να τη δει όλος ο (δικτυωμένος) κόσμος.

Πέραν του κινδύνου πλήρους κατάργησης της ιδιωτικότητας που εγκυμονεί κάτι τέτοιο, οι ψυχολόγοι πλέον υποστηρίζουν ότι η συνήθεια να μοιραζόμαστε -κάθε εξωραϊσμένη με τα κατάλληλα φίλτρα- στιγμή της ζωής μας είναι η αιτία για μια νέα αγχώδη διαταραχή, το FOMO. Πρόκειται για ακρωνύμιο, που παραπέμπει στη φράση "Fear Of Missing Out", ήτοι φόβος του να μένεις έξω από τα πράγματα, και περιγράφει το αίσθημα άγχους, ανεπάρκειας ή ενόχλησης που προκαλεί το να παρακολουθείς, σε πραγματικό χρόνο, τις συναρπαστικές δραστηριότητες στις οποίες επιδίδονται συνεχώς φίλοι και γνωστοί χωρίς εσένα. Φαίνεται δε να πλήττει μεγάλο ποσοστό των ενεργών χρηστών των κοινωνικών δικτύων (56% σύμφωνα με έρευνα που διενήργησε το Mylife.com σε 2048 ενήλικους χρήστες), συζητείται, γίνεται hashtag (#fomo) και απασχολεί όλο και περισσότερο κάθε είδους ειδικούς.

"Μη χάσω δευτερόλεπτο!"

Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Συνέβαινε και πριν "δικτυοποιηθεί" η ζωή μας, όταν, για παράδειγμα, πιτσιρίκια μας έβαζαν νωρίς οι γονείς μας για ύπνο, την ώρα που το σπίτι γέμιζε επισκέπτες και από το σαλόνι ακούγονταν ομιλίες και γέλια. Και τότε FOMO παθαίναμε και αρνούμασταν να κοιμηθούμε, μην τυχόν και χάσουμε κάτι, απλώς η αγωνία μας δεν είχε αποκτήσει μία εξωτική ονομασία ούτε είχε λάβει...παθολογικές διαστάσεις. Η διαφορά είναι πως τώρα το FOMO, που κάποιοι υποστηρίζουν ότι έχει και θετική πλευρά, αφού μπορεί να σε κινητοποιήσει να κάνεις κάποια πράγματα, ανατροφοδοτείται και θεριεύει μέσω των κοινωνικών δικτύων, που μας φέρνουν σε επαφή με τα γεγονότα της ζωής φίλων και γνωστών κάθε δευτερόλεπτο.

"Καθώς χαζεύουμε φωτογραφίες ή ενημερώσεις κατάστασης, πυροδοτείται μία ανησυχία ότι θα μετανιώσουμε γι' αυτό που κάνουμε τώρα, ο φόβος ότι ίσως έχουμε κάνει τη λάθος επιλογή για το πως να περάσουμε το χρόνο μας. Νιώθουμε συχνά σαν όλοι οι υπόλοιποι να είναι κάπου και να περνούν τέλεια και εμείς να είμαστε  με τη μύτη κολλημένοι στο τζάμι, κλεισμένοι απ' έξω. Στους ανασφαλείς ανθρώπους αυτό εντείνει  περισσότερο την ανασφάλεια -αν είναι αρκετά ενδιαφέροντες, αρκετά cool, αρκετά δημοφιλείς", λέει στους New York Times o Νταν Αριέλι, συγγραφέας του βιβλίου "Predictably Irrational" ("Προβλέψιμα παράλογος") και καθηγητής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο Duke. "Η αμεσότητα των κοινωνικών δικτύων έχει μεγάλη διαφορά από μία εκ των υστέρων συζήτηση. Όταν βλέπεις τους φίλους σου να μοιράζονται ένα μπουκάλι κρασί χωρίς εσένα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή σκέφτεσαι ότι θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Η διαφορά είναι όπως όταν χάνεις ένα αεροπλάνο: πότε θα στεναχωρηθείς περισσότερο, αν το χάσεις γιατί άργησες δύο ώρες ή δύο λεπτά; Το δεύτερο. Αυτό είναι το FOMO".

Έτσι, συχνά οι χρήστες που κυριεύονται από FOMO επιδίδονται σε ένα μπαράζ αναρτήσεων, προκειμένου να πείσουν ότι και εκείνοι είναι κάπου και περνάνε καλά, στήνουν φωτογραφίες,, εξωραΐζουν  στιγμές προκειμένου να πάρουν αρκετά likes και να νιώσουν μέσα στο παιχνίδι. Το αποτέλεσμα είναι ένας αέναος φαύλος κύκλος, που μετατρέπει τα κοινωνικά δίκτυα σε πεδίο δόξης λαμπρόν για όποιον θέλει να κάνει επίδειξη για τη ζωή του, μεταφέροντας την όμως σπάνια στην πραγματική διάσταση της.

Ποιο είναι το γιατρικό; Η αποδοχή ότι δεν μπορούμε να βρισκόμαστε πάντοτε παντού, η συνειδητοποίηση ότι συχνά οι συναρπαστικές δραστηριότητες που περιγράφουν οι αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο συναρπαστικές και η από καιρό σε καιρό αποχή από την διαδικτυακή ζωή, προκειμένου να απολαύσουμε αυτό που τα ξένα μίντια αποκαλούν τώρα JOMO και προβάλουν ως τη νέα τάση: το Joy Of Missing Out, τη χαρά δηλαδή που μπορεί να επιφυλάσσει το να βρίσκεσαι καμιά φορά...στον κόσμο σου.

   Μανίνα Ντάνου

  Περιοδικό "Κ", 1/9/13

Το δικό σου παιδί θα μαζέψει φράουλες;

Μία από τις μεγάλες χαρές που προσφέρει η ενασχόληση με τα ιδιαίτερα μαθήματα είναι η προσωπική σχέση με τον μαθητή, αν καταφέρεις να σε εμπιστευτεί. Το μεγάλο μειονέκτημα είναι η επαφή με κάποιους από τους γονείς.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι η απάντηση σε μία μητέρα. Θεώρησα πως έπρεπε να της πω ότι το παιδί της, που είναι ήδη 18 ετών, δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή και πως, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε έστω και τώρα να το βοηθήσει να αντιληφθεί ορισμένα πράγματα. Με έναν πολύ αγενή τρόπο μου απάντησε πως το παιδί της προορίζεται για επιστήμονας και δεν έχει καμία ανάγκη να μάθει ταπεινές δουλειές. Όταν αναφερθήκαμε στις δουλειές του σπιτιού, μου είπε πως αυτές ήταν αποκλειστικά δική της αρμοδιότητα και τα παιδιά της θα έπρεπε να αφοσιωθούν στις σπουδές τους. Τέλειωσε τη μικρή της διάλεξη με το εξής: «Κι εσύ για να έχεις κάνει σπουδές, σημαίνει πως οι δικοί σου σε απάλλαξαν από όλα όσα θα σου αποσπούσαν την προσοχή. Το ίδιο κάνω για τα παιδιά μου. Δεν τα προορίζω να πάνε να μαζεύουν φράουλες με τους Πακιστανούς».
Καταλαβαίνετε πως η συνομιλία αυτή δεν πήγαινε καλά. Άλλη μία μητέρα που μεγαλώνει τα παιδιά της με φαντασιώσεις. Σκέφτηκα, όμως, να απαντήσω με αυτό το κείμενο, γιατί είναι πεποίθησή μου πως οι εμπειρίες του κάθε ανθρώπου είναι μαθήματα για όλους τους άλλους. Προσωπικά, γλίτωσα πολλές κακοτοπιές δίνοντας προσοχή στις εμπειρίες των άλλων.
Είμαι ακόμα λίγο θυμωμένη. Αλλά, ελπίζω στην ανοχή σας, καθώς αυτό δεν επηρεάζει το νόημα.

Λοιπόν, κυρία μου, λοιπές κυρίες και κύριοι,
 Θυμάμαι, πόσο καμάρωνα με τα μικρά μου ζυμαράκια, τα οποία φούρνιζε η νονά μου μαζί με τα υπέροχα ψωμιά της. Θυμάμαι τη μία ταλαίπωρη ντομάτα που μου έδινε η μάνα μου να ετοιμάσω, όταν έφτιαχνε γεμιστά. Ήταν η δική μου ντομάτα! Τώρα ξέρω ότι αυτά που έφτιαχνα τα έτρωγαν με το ζόρι, αλλά εγώ δεν έβλεπα την ώρα να μεγαλώσω και να φτιάχνω ψωμιά και γεμιστά σαν τα δικά τους! Και κάποτε χρειάστηκε να εργαστώ σε κουζίνα για να ζήσω.
Πριν ακόμα πάω στο Γυμνάσιο, ήξερα να ξεχωρίζω και να μαζεύω χόρτα, να φροντίζω τα κηπευτικά στον μικρό μας κήπο, να ξεχωρίζω τα φρέσκα θαλασσινά στην αγορά. Εκείνη την εποχή η μητέρα μου ήταν καμαριέρα σε ένα μικρό ξενοδοχείο. Όταν δεν είχα σχολείο, με έπαιρνε μαζί της και είδα τι ακριβώς έκανε για να έρθουν τα χρήματα στο σπίτι. Την βοηθούσα και μου άρεσε. Όχι πάντα.
Λίγο μεγαλύτερη, μάθαινα πώς να σφίγγω τις χαλαρωμένες βρύσες. Να αλλάζω τις καμένες λάμπες, να τρίβω και να βάφω κάγκελα και τοίχους. Μεγαλώνοντας, ξόδευα πολύ λιγότερα χρήματα επισκευάζοντας τις απλές βλάβες μόνη μου. Και όταν χρειαζόταν ειδικός, καταλάβαινα αν κάνει σωστά τη δουλειά του και δεν γινόμουν θύμα κανενός επιτήδειου.

Οι γονείς ήταν εργάτες. Ύστερα μικροαστοί, καθώς κάποια στιγμή απέκτησαν ένα μαγαζί, στο οποίο εργαζόμουν από 9 ετών. Ήξερα να ζυγίζω, να δίνω ρέστα, να συναλλάσσομαι με τους πελάτες. Πότε μου άρεσε και πότε έπληττα. Αλλά, όταν τα πράγματα αγρίεψαν κι έπρεπε να δουλέψω οπουδήποτε, είχα το θάρρος να παρουσιαστώ οπουδήποτε. Και τα κατάφερα ικανοποιητικά και επέζησα και έβγαλα χρήματα, ώστε να σπουδάσω με δική μου δαπάνη αυτό που λαχταρούσα και να κάνω πια τη δουλειά που μου αρέσει. Διότι τα πράγματα ήρθαν ανάποδα και η οικογένεια διαλύθηκε κι εγώ βρέθηκα ολομόναχη. Ποιος θα μπορούσε να το προβλέψει; Αμέσως μετά, οι γονείς μου πέθαναν, για διαφορετικούς λόγους μέσα στον ίδιο χρόνο. Χάθηκε ακόμα και η ψευδαίσθηση της οικογένειας. Τι είχε μείνει; Τα μαθήματα ζωής που είχα πάρει. Αντί να πέσω στα πατώματα, αξιοποίησα όλα όσα είχα μάθει από αυτούς που έκαναν λάθη καθοριστικά για τη ζωή μου και τα οποία με βοήθησαν να ανατρέψω όλα τα προγνωστικά! Ήμουν ικανή να εργαστώ οπουδήποτε. Μέσα στη μεγαλύτερη καταστροφή που μπορεί να βρει ένα δεκαεξάχρονο παιδί, ήξερα τον τρόπο να επιβιώσω έντιμα. Να κερδίζω 10 και να ξοδεύω 8. Να κάνω δύο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα. Να κυνηγήσω το όνειρό μου και να το πετύχω, για να έχω τώρα εσένα κυρία μητέρα να μην καταλαβαίνεις πως οφείλεις να μεγαλώσεις παιδιά αυτόνομα και δυνατά!

Γιατί, βλέπεις; Κοίτα πώς τα έφερε ο καιρός! Τα παιδιά σου πρέπει να εργαστούν και δεν ξέρουν πώς και πού! Τα έμαθες να θεωρούν τη δουλειά ντροπή. Να περιμένουν πάντα έναν υπηρέτη να κάνει τις δύσκολες δουλειές και εσύ ήσουν ο υπηρέτης τους. Όχι η μητέρα τους. Η μητέρα είναι πάνω από όλα δασκάλα, σοφή και δυνατή δασκάλα για τα παιδιά της. Έχεις δει την ταινία που αφηγείται τη ζωή του τυφλού Ray Charles; Λέγεται «Ray». Δες την και επικεντρώσου στη σκηνή που η μητέρα αφήνει τον σχεδόν τυφλό γιο της (που ξέρει πως σύντομα θα τυφλωθεί εντελώς) να κινείται  μόνος του μέσα στο δωμάτιο. Παρατήρησε τη δύναμη και τον πόνο της, όταν πλησιάζει στη φωτιά και καίγεται. Και τον αφήνει να βιώσει τον πόνο. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν έχει την ψευδαίσθηση πως είναι αθάνατη. Γνωρίζει πως ο γιος της κάποτε θα πρέπει να τα βγάζει πέρα μόνος του. Δες το και συλλογίσου!

Δεν ξέρω πώς να στο πω χωρίς να σε τρομάξω!
Αλλά, ένας νέος άνθρωπος που είχε γονείς full service, που δεν έπιασε ποτέ τη σκούπα στα χέρια του, που δεν ξέρει να φροντίσει τα ρούχα του, που δεν βγήκε ποτέ στη ζούγκλα των δημοσίων υπηρεσιών να πληρώσει έναν λογαριασμό, έστω με τα λεφτά των γονιών του, που όταν λείπει κάτι από το ψυγείο ουρλιάζει στη μάνα του, αντί να πάει να ψωνίσει,
δεν πρόκειται ποτέ, μα ποτέ, να πάει να μαζέψει φράουλες για να ζήσει!
Και αν πάει, το σώμα του θα τον προδώσει σε λίγες ώρες.
Και αν αντέξει λίγο παραπάνω, θα καταρρεύσει ψυχολογικά.
Ο ασφαλέστερος τρόπος να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου είναι να συνειδητοποιήσεις πως δεν είσαι άτρωτος, δεν είσαι αθάνατος. Μεγαλώνεις ανθρώπους που, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να καταφέρουν μόνοι τους. Και δεν ξέρεις ούτε το πότε ούτε υπό ποιες συνθήκες θα κληθούν να το κάνουν.

Εσύ, λοιπόν, που τα παιδιά σου είναι ακόμα μικρά, αντί να τους πετάς στα μούτρα το κινέζικο χαζοπαίχνιδο από τα Τζάμπο, παίξε μαζί τους δουλεύοντας. Σκουπίστε, μαγειρέψτε, καθαρίστε τα τζάμια μαζί! Για τα παιδιά, παιχνίδι είναι κι αυτό. Και αν κάποιες στιγμές δυσανασχετούν, αγνοήστε το. Σημασία έχει πως θα γνωρίζουν πώς να ζήσουν, όποια τροπή και αν πάρουν τα πράγματα. Θα έρθει μια μέρα που η ευγνωμοσύνη τους για σας, θα τους χαρίσει τόση ευτυχία, που τίποτα, μα τίποτα δεν μπορέσει να τους την πάρει!

Από Αθηνά Ταρλά

http://skepteon.blogspot.gr

H αντίδραση των γονέων στην εφηβεία

Η ψυχολογία του εφήβου - H αντίδραση των γονέων στην εφηβεία
Άρθρο του Νικ.Χ.Τάκη (κλινικού ψυχολόγου) από το iatronet.gr

Έναρξη θερινού προγράμματος "Ζω για να αισθάνομαι - Τρέφομαι για να ζω"

Το πρόγραμμα ¨Ζω για να αισθάνομαι – Τρέφομαι για να ζω¨ διοργανώνει θερινά βιωματικά εργαστήρια με εκπαιδευτικό – ψυχαγωγικό χαρακτήρα για παιδιά 6 έως 12 ετών και εφήβους 13 έως 18. Από 18 Ιουνίου έως 2 Αυγούστου.

1.       Ήταν ένα μικρό καράβι...

Φανταζόμαστε τους εαυτούς μας κυβερνήτες σε μικρά καραβάκια  που πλέουν στη ζωή. Συνεπιβάτες μας η οικογένεια, οι δάσκαλοι και οι φίλοι. Δένουμε σε λιμάνια, πρόσκαιρα ή μόνιμα,  επιβιβάζοντας συναισθήματα, γνώσεις, ερεθίσματα κι εφόδια για το μελλοντικό ταξίδι.

Ταξιδεύουμε με στόχο την ανάπτυξη δεξιοτήτων, όπως εκείνη της καλύτερης διαχείρισης και κατανόησης των συναισθημάτων μας, του εαυτού μας και των ανθρώπων γύρω μας.

Αφορά παιδιά ηλικίας 6-8 ετών, 9-12 ετών και 13-15 ετών.

Κάθε Τρίτη πρωί.

2.       Λόλα, να ένα μήλο...

Με το αλφαβητάρι της διατροφής μαθαίνουμε πως να φροντίζουμε το Σωματούλη και τη Σωματίνα. Οι φίλοι μας αυτοί χρειάζονται ενέργεια, βιταμίνες κι άλλα θρεπτικά συστατικά για να είναι πάντα υγιής.

Μελετούμε το αλφαβητάρι της διατροφής με στόχο την ανάπτυξη ικανοτήτων διαχείρισης της τροφής ως αγαθού, αναγκαίου για τη διατήρηση της υγείας και της ζωής.

Αφορά παιδιά ηλικίας 6-8 ετών, 9-12 ετών και 13-15 ετών.

Κάθε Πέμπτη πρωί.

3.       Οδηγούν οι συνθήκες  τα όνειρα σου;

Κοιτάζοντας μέσα από ένα πρίσμα αισιοδοξίας θα μπορούσες  να αναλογιστείς  τις συνεχείς αλλαγές που χαρακτηρίζουν την εποχή μας ως μια πρόκληση. Μια πρόκληση ικανή να σε κινητοποιήσει  προς την σχεδίαση ενός προσωπικού πλάνου δράσης.

Διερεύνησε  τις επιλογές σου και κατεύθυνε τις δράσεις σου προς την καλύτερη για εσένα διαδρομή. Ανακάλυψε τις κλίσεις, τα ενδιαφέροντα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σου.

Αφορά μαθητές Λυκείου.

Κάθε Παρασκευή απόγευμα.

Κόστος συμμετοχής  στο κάθε πρόγραμμα 12 ευρώ ανά συνάντηση.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στα τηλέφωνα

22850 23242 ή 22850 26539

Υπεύθυνες Προγράμματος

Αγγελική Μαγγιώρου

Διαιτολόγος-Διατροφολόγος

Ειρήνη Μουστάκα

Ψυχολόγος-Σύμβουλος Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού

Σχολικά ενθύμια - αποχαιρετισμός μαθητών Γ' Γυμνασίου

Έτοιμα είναι τα σχολικά ενθύμια που θα δοθούν στους μαθητές της Γ' Γυμνασίου την τελευταία ημέρα των εξετάσεων. Ευχόμαστε καλό καλοκαίρι σε όλους τους μαθητές και αποχαιρετούμε τα παιδιά της Γ' Γυμνασίου με την ευχή να ζήσουν την μεγαλύτερη περιπέτεια, που δεν είναι άλλη, από τη ζωή που έχουν ονειρευτεί!

Προσωπική αξία και κοινωνική ανισότητα

Η μεγάλη σημασία που αποδίδει η κοινωνία στις Πανελλήνιες Εξετάσεις είναι συνυφασμένη με την κοινωνική άνοδο που παραδοσιακά προσέφεραν τα ακαδημαϊκά πτυχία. Ορισμένοι διερωτώνται γιατί η σημασία αυτή δεν υποχωρεί, αφού η αξία των πτυχίων στην αγορά εργασίας μειώνεται. Θα υποχωρούσε εφόσον υπήρχαν προσφορότεροι εναλλακτικοί δρόμοι για να αποκτήσει κανείς πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας. Παρά τη μείωση της αποδοτικότητας των πτυχίων σε σχέση με το παρελθόν, οι πιο μακρόχρονες σπουδές και τα «καλύτερα» πτυχία εξακολουθούν να αποτελούν πλεονέκτημα απέναντι σε εκείνους που δεν τα έχουν.

Φέτος, προοίμιο των Πανελληνίων υπήρξε η κινητοποίηση της ΟΛΜΕ και η επίδειξη πυγμής από την πλευρά της κυβέρνησης. Και οι δύο, με διαφορετικό τρόπο, επένδυσαν στην κοινωνική σημασία ενός θεσμού στο πλαίσιο του οποίου «παίζεται το μέλλον» των νέων. Στο σημείωμα αυτό προσπαθώ να αναδείξω την κοινωνική λειτουργία των Πανελληνίων, η οποία δεν έχει ποτέ καταστεί ξεκάθαρο πολιτικό διακύβευμα, αν εξαιρέσουμε τα στενά όρια του ακαδημαϊκού χώρου.

Οι εκπαιδευτικές διαδικασίες έχουν διπλό κοινωνικό ρόλο. Αφενός εφοδιάζουν τα άτομα με γνώσεις, δεξιότητες, κριτική σκέψη κ.ά. Αφετέρου αξιολογούν διαρκώς τους μαθητές και έτσι τους κατευθύνουν σε πορείες που σε μεγάλο βαθμό προδιαγράφουν το εργασιακό και, άρα, το κοινωνικό τους μέλλον. Οι Πανελλήνιες αποτελούν κομβικό σημείο αυτής της αξιολόγησης. Το ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό τα αποτελέσματά τους είναι κοινωνικά δίκαια και, με την έννοια αυτή, ποιες οι ευκαιρίες που προσφέρουν για κοινωνική κινητικότητα στους μαθητές ανεξάρτητα από την κοινωνική τους προέλευση.

Η κυρίαρχη αντίληψη θέλει τις εκπαιδευτικές επιδόσεις να είναι συνώνυμες με την προσωπική αξία κάθε μαθητή έξω από κοινωνικούς προσδιορισμούς και να αντανακλά τις ικανότητες και την εργατικότητά του. Αν αυτό ίσχυε πραγματικά, η σύνθεση του φοιτητικού πληθυσμού θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητη της κοινωνικής προέλευσης, δηλαδή κάθε κοινωνικό στρώμα θα αντιπροσωπευόταν ανάλογα με το ποσοστό του στο σύνολο του πληθυσμού.

Από μια δουλειά σε εξέλιξη (σε συνεργασία με τους Α. Χατζηγιάννη, Σ. Σπυρέλλη, Α. Καπέλλα και Δ. Βαλάση), όπου αναλύονται και αποτιμώνται οι παράγοντες που διαμορφώνουν την κοινωνικά άνιση φυσιογνωμία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης προκύπτει ότι οι υποψήφιοι με γονείς υψηλού εκπαιδευτικού επιπέδου έχουν υπερτετραπλάσιες πιθανότητες από τον μέσο υποψήφιο να εισαχθούν σε Τμήμα ΑΕΙ της πλέον περιζήτητης ομάδας και σχεδόν 34 φορές περισσότερες από εκείνους που οι γονείς τους ολοκλήρωσαν το πολύ τη στοιχειώδη εκπαίδευση. Η κοινωνική ανισότητα στην πρόσβαση μειώνεται όσο μειώνεται και η κοινωνική ζήτηση των σχολών και τμημάτων. Η ζήτηση αυτή αντανακλάται και στην απαιτούμενη εκπαιδευτική επίδοση: Με τα δεδομένα του 2005, ο μέσος βαθμός εισαγωγής στα τμήματα πολύ υψηλής ζήτησης ήταν 1.837 μόρια και μειωνόταν σταδιακά για να φτάσει τα 1.017 στα πολύ χαμηλής ζήτησης.

Οι εκπαιδευτικές επιδόσεις αναπαράγουν, συνεπώς, την κοινωνική ανισότητα εμφανίζοντάς την ως αποτέλεσμα της προσωπικής αξίας των μαθητών και με αυτό τον τρόπο τη νομιμοποιούν.

Περί ίσων ευκαιριών

Ο κυρίαρχος λόγος προσπαθεί να μετατρέψει την κοινωνική δικαιοσύνη από αίτημα ισότητας σε αίτημα ίσων ευκαιριών. Αν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες, έστω και θεωρητικά, δικαιολογείται η κοινωνική ανισότητα ως επίπτωση της διαφορετικής ικανότητας των ατόμων να τις εκμεταλλευθούν. Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι κοινωνίες μας βρίσκονται πολύ μακριά από συνθήκες ίσων ευκαιριών. Και αυτό συμβαίνει επειδή η ισότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν προϋπόθεση των ίσων ευκαιριών και όχι το αντίστροφο.

______

  * Ο κ. Θωμάς Μαλούτας είναι καθηγητής Κοινωνικής Γεωγραφίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ).

   news.kathimerini.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Μαθήματα Ζωής από τον ψυχαναλυτή Ματθαίο Γιωσαφάτ TEDx Athens 2012

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ, σε αυτή την πολύ ξεχωριστή του ομιλία στο TEDxAthens 2012, μας κάλεσε να δούμε την κρίση σαν μια ευκαιρία για να αλλάξουμε όλα αυτά που μας μπλοκάρουν και μας φέρνουν πίσω ως κοινωνία.

Μόνο όταν δίνεις κάτι πίσω στην κοινωνία στην οποία ζεις και αναπτύσσεσαι μπορείς να νιώθεις ικανοποιημένος και ευτυχής. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε ο ένας με τον άλλο, ως ομάδα και όχι ως μονάδα. Να μαθαίνουμε να λειτουργούμε μέσα στο σύνολο, να ανεχόμαστε, να εκφραζόμαστε και να μοιραζόμαστε…

Ο κος Γιωσαφάτ μας μίλησε ακόμα για τον σημαντικό και καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζουν οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας για τη συμπεριφορά μας ως ενήλικες και πρότεινε την καθιέρωση “Μαθημάτων Ζωής” στα σχολεία έτσι ώστε τα παιδιά από μικρή ηλικία να μπορέσουν να ανακαλύψουν την ασυνείδητη πλευρά του εαυτού τους και να αντιληφθούν τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι.

Σχολικά ενθύμια για τους αποφοίτους της Γ' Γυμνασίου 2013

Ο σύλλογος γονέων & κηδεμόνων 1ου Γυμνασίου Νάξου ετοιμάζει τα σχολικά ενθύμια που θα δοθούν στους μαθητές της Γ' Γυμνασίου μαζί με τα απολυτήρια. Ευχαριστούμε θερμά την Ιωάννα Λιζάρδου για την πολύ όμορφη φωτογράφιση των παιδιών μας.

Ευχόμαστε σε όλα τα παιδιά καλή επιτυχία στις εξετάσεις!

Το θέμα της έκθεσης των πανελληνίων 2013

Τη ζωή στη Γη ο άνθρωπος ελάχιστα την σέβεται, η ζωή όμως σε άλλους κόσμους διεγείρει το ενδιαφέρον και τη φαντασία του. Είναι άραγε περιέργεια, κατακτητική διάθεση ή απλώς ένα διανοητικό παιχνίδι; Ίσως όλα μαζί, ταυτόχρονα όμως κι ένα βαθύ αίσθημα μοναξιάς. Άλλωστε τη ζωή του εδώ ο άνθρωπος την έχει καταστήσει πιεστική και ανούσια. Περιμένει λοιπόν ένα χέρι βοηθείας και παρηγοριάς από τους πλανήτες και τα μακρινά άστρα.

Ακόμη όμως και αν δεχθούμε με αισιοδοξία ότι η ζωή δεν ανθίζει μόνον στη Γη, αλλά ότι αφθονεί στο Σύμπαν, ένας άλλος καθοριστικός παράγοντας ορθώνεται. Είναι ανάγκη να

συνειδητοποιηθεί –όσο και αν αντιτίθεται στις ενδόμυχες επιθυμίες μας– ότι με τη ζωή αυτή η επικοινωνία εμφανίζεται, για το ορατό τουλάχιστον μέλλον, ανέφικτη.

Με τη ζωή λοιπόν στο Σύμπαν είναι αδύνατο να επικοινωνήσουμε, η ζωή όμως γύρω μας ανθίζει. Η ζωή εδώ, σ’ έναν μικρό και πανέμορφο πλανήτη, ανέδειξε ύστερα από σιωπηλές διεργασίες που διήρκεσαν δισεκατομμύρια χρόνια μια θαυμαστή ποικιλία έμβιων όντων. Οι θάλασσες και τα δάση της Γης, τα βουνά και οι πεδιάδες της αποκαλύπτουν κάθε στιγμή τη

γοητεία που κρύβουν τα χιλιάδες όμοια ή ανόμοια δημιουργήματα της εξελίξεως. Η ανεμώνη και το δελφίνι, ο αίλουρος αλλά και ο γυπαετός, τα ανθρώπινα όντα στις πολλαπλές φυλετικές τους παραλλαγές, είναι δίπλα μας, συμμέτοχα του ίδιου πλανήτη και του μέλλοντός του.

Αποκαλύπτεται όμως επίσης σε όλη του την τραγική αντίφαση ότι ο άνθρωπος, αυτή η περιούσια κορύφωση της εξελίξεως, έχει διπλή υπόσταση. Από τη μια είναι ικανός για μεγάλες πράξεις, έμαθε με την επιστημονική του γνώση να κατανοεί τον κόσμο αλλά και γέννησε αριστουργήματα στον λόγο και στην τέχνη. Από την άλλη, ο ίδιος ο άνθρωπος σφραγίζει την ιστορική πορεία του με πολέμους και αγριότητες, θεοποιεί τα υλικά αγαθά και συντηρεί την αδικία και τις ανισότητες. Ελάχιστα, τέλος, σέβεται τις πολλαπλές εκφράσεις της ζωής, ενώ η φύση και οι θάλασσες του πλανήτη είναι συχνά τα θύματα των συμφερόντων του. Η υπερφίαλη αυτή στάση του ανθρώπου έχει αλλοιώσει έτσι ένα θαυμαστό περιβάλλον, που ωστόσο υπήρξε και το λίκνο της δικής του υπάρξεως.

Είναι λοιπόν καιρός να κατανοήσει ο άνθρωπος ότι η ζωή αλλού ίσως υπάρχει, αλλά η προσδοκία να την συναντήσει δεν θα πραγματωθεί εύκολα. Η ζωή όμως στη Γη ανθίζει ακόμα και τον περιμένει. Αν όσο είναι ακόμα καιρός τείνει το χέρι του προς τη ζωή αυτή, το φυτικό και ζωικό της θαύμα, τον Άλλο και τους άλλους, ίσως αισθανθεί λίγο πιο άξιος έποικος της Γης.

Έτσι είναι σοφότερο να εξαντλήσουμε τις προσπάθειες για καλύτερη επικοινωνία, εδώ στη Γη. Το περίεργο ωστόσο είναι ότι, όσο η επικοινωνία αυτή πυκνώνει με το ηλεκτρονικό

ταχυδρομείο, το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα, τόσο η μοναξιά μας, η ανθρώπινη, μεγαλώνει και η αποξένωση κυριαρχεί. Φαίνεται ότι αυτό που απαιτείται είναι κάτι περισσότερο από την τεχνολογική έκρηξη της εποχής: απαιτείται βαθύτερη παιδεία και ουσιαστικότερες αξίες του πολιτισμού. Οι εφιάλτες, άλλωστε, από τα περιβαλλοντικά προβλήματα πληθαίνουν,  και η Γη δεν φαίνεται να αντέχει για καιρό ακόμα την αφροσύνη μας.

Σημασία επομένως δεν έχει να συναντηθούμε –αν ποτέ συναντηθούμε– στο πολύ μακρινό μέλλον με κάποια όμοια ή ανόμοια με μας δημιουργήματα της εξελίξεως. Το σπουδαίο θα ήταν να μπορούμε τότε να υπερηφανευθούμε, σε χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια, ότι το ανθρώπινο είδος έχει κατακτήσει υψηλά επίπεδα ισότητας και αξιών, και ότι οι πόλεμοι έχουν εκλείψει και ότι η Γη, το λίκνο της ανθρώπινης ζωής, έχει επουλώσει τις πληγές στις θάλασσες, τα δάση ή την ατμόσφαιρά της, και είναι πάλι ένας πανέμορφος πλανήτης. Διάσπαρτα άλλωστε, εδώ ή εκεί, θα βρίσκονται πάντοτε τα επιτεύγματα των σπουδαίων πολιτισμών, που αιώνες τώρα συνοδεύουν τη διαδρομή του ανθρώπου.

Η «εξωγήινη μοναξιά», λοιπόν, δεν φαίνεται ότι θα εγκαταλείψει εύκολα τον άνθρωπο. Η γήινή του ωστόσο μοναξιά, που είναι επικίνδυνη και πιο ανάλγητη, είναι μεγάλη ανάγκη να

απαλυνθεί. Τότε θα αναδειχθεί η μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, και η αναζήτηση της εξωγήινης ζωής θα αποκτήσει άλλο περιεχόμενο και νόημα.

Γιώργος Γραμματικάκης, Ένας Αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής.

Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2013. 2^η έκδοση (Διασκευή)

Ο Γιώργος Γραμματικάκης είναι από το 1982 καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Γεννήθηκε στο Ηράκλειο και σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Imperial College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ενώ μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάσθηκε στο «Δημόκριτο» και αργότερα στο Ευρωπαικό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών (CERN) στη Γενεύη. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα περιστρέφονται γύρω από την δομή της ύλης και την κοσμολογία, ενώ ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Harvard ασχολήθηκε επίσης με την Ιστορία της επιστήμης. Εξελέγη δύο φορές (1990-1996) Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, ενώ για μία τριετία διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του Ιονίου Πανεπιστημίου. Τα τελευταία χρόνια έχει συμμετάσχει σε διεθνείς επιτροπές εμπειρογνωμόνων, που ασχολούνται με τις προοπτικές της παιδείας και της έρευνας στην Eυρωπαική Ενωση.

Ο Γιώργος Γραμματικάκης έχει γράψει τέσσερα βιβλία: Την «Κόμη της Βερενίκης», που γυρίσθηκε και σε τηλεοπτική σειρά από την ΕΤ-1 τα «Κοσμογραφήματα» (εξαντλημένο) την “Αυτοβιογραφία του φωτός”, που περιγράφει την καθοριστική συμβολή του φωτός στην Επιστήμη και την Τέχνη. Πρόσφατα, τέλος, κυκλοφόρησε (από τον “Ιανό”) το τελευταίο του βιβλίο, οι “Συνομιλίες με το φως”. Αναφέρεται στις σύγχρονες απόψεις για την Γένεση του Σύμπαντος, ενώ περιέχει ως ένθετο και ένα DVD. Την αφήγηση από τον ίδιο τον συγγραφέα συνοδεύουν με αυτοσχεδιασμους και δικές τους συνθέσεις Ελληνες μουσικοί.

Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της ΕΡΤ, ενώ συνεργάζεται τακτικά με την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία». Είχε, επίσης, την επιστημονική επιμέλεια και παρουσίασε την σειρά “Στα μονοπάτια της επιστήμης”, που προβλήθηκε από την ΕΤ-1. Την τελευταία δεκαετία συμμετέχει σε ένα μεγάλο πείραμα στη θάλασσα της Πύλου, που προσπαθεί να ανιχνεύσει τα σωματίδια νετρίνο που φθάνουν από το Σύμπαν.

Πώς η αποτυχία βοηθάει στην επιτυχία

Πώς κατακτά την επιτυχία ένα παιδί; Ζώντας σε «χρυσό κλουβί» ή μαθαίνοντας από νωρίς να ξανασηκώνεται; Ο Πολ Ταφ, συγγραφέας του βιβλίου «How Children Succeed», εξηγεί ότι είναι προτιμότερο το παιδί σου να έχει αυτοέλεγχο από το να βγάζει IQ 180.

Το πείραμα είναι παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο. Γνωστό ως «marshmallow experiment» (ας το αποδώσουμε ελεύθερα «πείραμα του ζαχαρωτού»), πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του ’60 από τον Γουόλτερ Μίτσελ, ψυχολόγο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Τα παιδιά που κατάφερναν να επιστρατεύσουν αρκετό αυτοέλεγχο ώστε να μην καταβροχθίσουν αμέσως ένα ζαχαρωτό, αλλά να περιμένουν λίγο – και ως επιβράβευση να καταβροχθίσουν δύο ζαχαρωτά – τα πήγαιναν καλύτερα στο σχολείο, ήταν πιο επιμελείς μαθητές και είχαν καλύτερη εξέλιξη ως ενήλικοι. Δεν ήταν πιο έξυπνα, δεν διέθεταν υψηλότερο IQ από άλλα, λίγο πιο λαίμαργα, παιδιά. Είχαν απλώς καλύτερη γνώση της ζωής. Και πετύχαιναν πιο εύκολα σε αυτή, επειδή ακριβώς κατείχαν τη συγκεκριμένη γνώση.

Ενα παιδί με υψηλό σκορ στα τεστ IQ, αλλά «στραβάδι» συναισθηματικά, δεν έχει πολλές ελπίδες να πετύχει στη ζωή του. Αυτό υποστηρίζει στο νέο βιβλίο του με τίτλο «How Children Succeed: Grit, Curiosity, and the Hidden Power of Character» (εκδ. Houghton Mifflin Harcourt) ο Αμερικανός Πολ Ταφ, δημοσιογράφος και «μάχιμος» ερευνητής, ο οποίος, προτού καθήσει να γράψει, έσπευσε, μεταξύ άλλων, να ζήσει από κοντά αληθινές ιστορίες παιδιών από «ζόρικες» γειτονιές του Σικάγου. Η περιέργεια, η επιμονή, ο αυτοέλεγχος, η αυτοπεποίθηση, το ψυχικό σθένος και η αποφασιστικότητα αποδεικνύονται, σύμφωνα με τον Ταφ, πολύ καλύτερη συνταγή επιβίωσης από τα CDs με ακούσματα «Baby Beethoven» και τα ταχύρρυθμα μαθήματα ρωσικών.

Οπως εξηγεί ο ίδιος: «Αυτό που με συνάρπασε περισσότερο κατά τη διάρκεια της έρευνας είναι τα στοιχεία που περισυνέλεξα σχετικά με τους απόφοιτους πανεπιστημίου και τις μη γνωστικές ικανότητες. Θεωρώ ότι αντιμετωπίζουμε την απόκτηση του πτυχίου σαν υπόθεση καθαρής εξυπνάδας, και όμως οι μελετητές ανακάλυψαν πρόσφατα ότι κάποια γνωρίσματα του χαρακτήρα είναι στην πραγματικότητα καλύτεροι δείκτες από το IQ προκειμένου να προβλέψει κανείς ποιοι είναι τελικά εκείνοι που θα αποφοιτήσουν. Η ανακάλυψη αυτή με γοήτευσε, επειδή αποδεικνύει ότι μπορούμε να βοηθήσουμε τους νέους ανθρώπους να βελτιώσουν τα ισχυρά στοιχεία του χαρακτήρα τους».

H αποτυχία κάνει καλό

Στο βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, ο Ταφ συνδυάζει το επιτόπιο ρεπορτάζ με τις παλαιές και νεότερες επιστημονικές έρευνες. Ανάμεσά τους αυτή της Αντζελα Ντάκγουορθ από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, η οποία μελέτησε ενδελεχώς το ψυχικό σθένος και την αποφασιστικότητα να φέρει κανείς εις πέρας έναν ακαδημαϊκό στόχο. Επινοώντας, μάλιστα, ένα ειδικό ερωτηματολόγιο, διαπίστωσε ότι το υψηλό σκορ στο σθένος και στην αποφασιστικότητα να επιτύχεις κάτι είναι πιο σημαντικός δείκτης ακόμη και εν συγκρίσει με την ίδια τη νοημοσύνη σου.

Ο Ταφ καταθέτει επίσης αυτό που ψυχολόγοι και νευροεπιστήμονες αγωνίζονται τις τελευταίες δεκαετίες να αποδείξουν. Οτι ο χαρακτήρας του παιδιού δομείται επάνω σε αυτό που η δυτική κοινωνία των γρανιτένιων success stories τρέμει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: την αποτυχία! Εξηγεί πώς παιδιά από όλα τα κοινωνικά στρώματα σήμερα στις ΗΠΑ στερούνται τελικά εμπειρίες ουσιαστικές για την ανάπτυξή τους σε υγιείς ενηλίκους.

Από τη μία πλευρά, τα τέκνα των ευκατάστατων οικογενειών «μονωμένα» από οποιαδήποτε αληθινή δυσκολία ή ματαίωση, περνούν τα πρώτα τους χρόνια μέσα σε αποστειρωμένα playrooms με γιγαντιαία λούτρινα δεινοσαυράκια για να φθάσουν σε μια εξίσου εξωραϊσμένη – καθ’ ότι πλήρως ελεγχόμενη – ενηλικίωση. «Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από κάθε κίνδυνο» λέει ο Ταφ. «Αυτό, όμως, που ανακαλύπτουμε τώρα είναι ότι τελικά, υπερπροστατεύοντας τα παιδιά μας, τους κάνουμε τελικά μεγαλύτερο κακό. Αν δεν τους δώσουμε τη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν στις αληθινές προκλήσεις της ζωής, να πέσουν και να ξανασηκωθούν, τότε τους στερούμε την ευκαιρία να αναπτύξουν τον δικό τους χαρακτήρα».

Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα στην Αμερική 19χρονοι υποψήφιοι, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που καλούνται να περάσουν για την εισαγωγή τους σε κάποιο πανεπιστήμιο, ζητούν από τους καθηγητές να τηλεφωνήσουν, για καλύτερη ενημέρωση, στους γονείς τους. Δεν είναι, μάλιστα, λίγοι εκείνοι που, ακόμη και σε συνεντεύξεις για την πρόσληψή τους σε μια εταιρεία, εμφανίζονται αγκαζέ με τη μαμά και τον μπαμπά, οι οποίοι είναι, βέβαια, πιο κατάλληλοι να διαπραγματευτούν με το big boss τον μισθό και τις συνθήκες εργασίας.

H οικογένεια ως εταιρεία

Από την άλλη πλευρά, εξηγεί ο Ταφ, τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, που έρχονται από πολύ νωρίς αντιμέτωπα με τα αληθινά προβλήματα – από τον υποσιτισμό και την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μέχρι τα δυσλειτουργικά σχολεία και τις βυθισμένες στην παραβατικότητα γειτονιές –, δεν θα δεχτούν την υποστήριξη που χρειάζονται για να μετουσιώσουν τις δυσκολίες αυτές σε προσωπικούς «θριάμβους» που χτίζουν χαρακτήρα. Ητοι, τα πλουσιόπαιδα ζουν ισοβίως με ένα επίχρυσο δίχτυ προστασίας και δεν μαθαίνουν ποτέ πώς να διαχειριστούν την αποτυχία. Από την άλλη πλευρά, τα φτωχόπαιδα βιώνουν συχνά τόσο τραυματικά την πτώση, που δεν ξανασηκώνονται ποτέ.

Οπως μας εξηγεί ο συγγραφέας του βιβλίου, την κατάσταση επιδεινώνει ο λεγόμενος «υπεργονεϊσμός» των τελευταίων ετών, αυτή η γονεϊκή μανία – που αφορά και τους γονείς της μεσαίας τάξης – να έχουμε κάθε λεπτό της ζωής των παιδιών κάτω από διαρκή προγραμματισμό, έλεγχο, επίβλεψη και αξιολόγηση (εκτός, βέβαια, από την ώρα που είναι «παρκαρισμένα» μπροστά στην τηλεόραση ή στο PlayStation). Η σύγχρονη οικογένεια λειτουργεί σαν εταιρεία, εστιάζοντας πάνω από όλα στον τομέα της παραγωγικότητας και των σχολικών επιδόσεων.

Οπως αναφέρει η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος Αλεξάνδρα Καππάτου: «Στην Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια οι γονείς έχουμε βάλει τα παιδιά σε μια κούρσα τελειότητας. Τα τρέχουμε από πολύ μικρή ηλικία σε δραστηριότητες, δεν τους αφήνουμε χώρο και χρόνο να παίξουν και να πειραματιστούν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα τετράχρονο κοριτσάκι, του οποίου η μαμά επέμενε, εκτός από κολύμβηση, μπαλέτο και αγγλικά, να κάνει και μαθήματα κινεζικών. Τους δίνουμε, δηλαδή, ερεθίσματα και γνώση, αλλά δεν κάνουμε τίποτε για να αναπτύξουμε τη συναισθηματική, την ψυχική πλευρά τους, τα γνωρίσματα εκείνα που θα τα βοηθήσουν να διαχειριστούν την απογοήτευση, τη ματαίωση, τη ζωή τους. Υψώνουμε γύρω τους ένα προστατευτικό τείχος, σε πολλά, μάλιστα, επίπεδα. Συχνά, δεν τα αφήνουμε να διαχειριστούν ούτε τις σχέσεις με τους συνομηλίκους τους, αφού και αυτές είναι κατευθυνόμενες από εμάς. Αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα με τον δάσκαλο; Πάλι εμείς σπεύδουμε να “καθαρίσουμε”. Πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά, διότι τα παιδιά εμφανίζουν πλέον από πολύ μικρή ηλικία άγχος, κατάθλιψη, διατροφικές διαταραχές».

Ενδεχομένως η κρίση να βοηθήσει προς τη σωστή κατεύθυνση; «Ας δούμε μήπως, αφήνοντας πίσω τα χρόνια των παροχών, καταφέρουμε να γυρίσουμε σε κάποια μοντέλα πιο ουσιαστικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών, βοηθώντας τα να δουν διάφορες αποχρώσεις της ζωής, περνώντας τους αξίες και ιδεολογία».

Φτάνει, βέβαια, να κατορθώσουμε παράλληλα να αναχαιτίσουμε και το παλιρροϊκό κύμα της κρίσης που φαίνεται να καταργεί κάθε έννοια «επιτυχίας»: «Την τελευταία χρονιά κυρίως παρατηρώ μια έντονη απαισιοδοξία από μέρους των γονέων» επισημαίνει η Καππάτου. «Τους ακούω όλο και πιο συχνά να λένε “και να σπουδάσει, τι θα κάνει;”. Φοβάμαι πως αν αυτός ο σκεπτικισμός περάσει και στα παιδιά, θα τους μεταφέρει ένα μήνυμα ακυρωτικό, μηδενιστικό, χωρίς καμιά ελπίδα. Και παιδιά και έφηβοι χωρίς ελπίδα δεν μπορούν να προχωρήσουν».

Λένα Παπαδημητρίου

το Βήμα